Gelezen in De Standaard van vandaag, in een stukje van Oscar Van Den Boogaard:

“Ze moeten aannemen dat een deel van de mensheid betutteling hard nodig heeft omdat het met de vrijheid geen raad weet. Het wil bestuurd worden.”

Hear hear!

Let op: ik ben verre van een regelgevingfanaat (en vind zelf ook dat de Belgische politici de onhebbelijke gewoonte hebben om voor alles en nog wat regeltjes uit te vaardigen), doch me dunkt heeft de gemiddelde medemens een zekere structuur nodig, een kader als het ware waarbinnen hem/haar dan de nodige vrijheid kan gegund worden. Ongebreidelde vrijheid is aan de meesten niet besteed: ze lopen er in verloren.

Ach, misschien zijn we allemaal in se niet meer dan een bende grote kinderen, die ook nood hebben aan structuur en aan een goede, weloverwogen, consequente “nee” op tijd en stond.

BHV, de politic en de media hebben er de mond van vol. Heelder krantenpagina’s, wat zeg ik, heelder krantenbijlagen worden er aan gewijd.

Het vat quotes die dat drieletterwoord reeds opgeleverd heeft is schier onuitputtelijk. Van vijf minuten politieke moed naar borrelnootjes over de vette vis die in de communautaire pan moet liggen: allemaal (mede) te danken aan BHV.

Maar u? Ja u daar, achter uw computerscherm. In welke mate bent u bezig met (de splitsing van) BHV? Staat u er bij stil? Spreekt u erover? Windt u zich erover op? Of haalt u de schouders op bij iedere melding van dit vermaledijde stuk grondgebied?

Om de interesse van de gemiddelde bloglezer (ja, u opnieuw) even te testen, bij deze een kleine poll die m.i. ongeveer alle standpunten over dit heet politiek hangijzer moet weergeven (veiligheidshalve heb ik er toch nog een finale “andere” keuze aan toegevoegd).

Uw reactie inzake BHV:

01] Ik weet niet waar dit woord voor staat en weet dus ook niet waar de discussie over gaat.

02] Politiek interesseert me niet en ik heb dus geen mening.

03] Ik heb geen vertrouwen in politici, die spelen toch maar allerhande spelletjes en dus heb ik hierover geen mening.

04] Geen mening tout court.

05] BHV moet zo snel mogelijk behandeld worden, voor alle andere problemen.

06] Eerst moeten de sociaal-economische problemen behandeld worden, dan pas kan een kwestie als BHV besproken worden.

07] Voor BHV moet een onderhandelde oplossing komen, met eventuele toegevingen aan de Franstaligen.

08] BHV moet gewoonweg gesplitst worden, zonder enige toegeving.

09] BHV is een symbooldossier zonder reëele waarde.

10] BHV is een reële kwestie die de mensen en hun rechten daadwerkelijk aanbelangt.

11] BHV moet op zichzelf behandeld worden.

12] BHV moet in een ruimer dommunautair pakket opgenomen worden.

13] De regering mag struikelen over de kwestie BHV.

14] De regering mag niet struikelen over de kwestie BHV.

15] BHV zal opgelost worden.

16] BHV zal niet opgelost worden.

17] Andere: [vul aan]

Op zich zijn meerdere antwoorden mogelijk. U kan dus bijv. opties 08, 11 en 13 aangeven.

Laat uw reacties de vrije loop!

Aaaaaach, tijdreizen, een van mijn favoriete onderwerpen. Zo eenvoudig voor te stellen, doch met zoveel (on)logische consequenties dat het niet voorstelbaar is.

Het spreekt daarbij voor zich dat ik het heb over het echte reizen in de tijd, dus zowel naar de toekomst als naar het verleden.

Tijdreizen waarbij men enkel (versneld) naar de toekomst kan gaan (vliegen? beamen? transporteren? demoleculiseren?) hebben weinig zin. Welk belang heeft het om als inwoner van 2008 plots naar 2108 getransporteerd te worden, zonder mogelijkheid om terug te keren? Welk nut heeft het voor de inwoners van de toekomst om plots een reiziger uit het verleden te zien toekomen? En in wat voor een wereld zal je terechtkomen? Een ideale maatschappij of een wereld die verwoest is door oorlogen? Een paradijs of een dorre woestenij? En, zoals gezegd, dit alles zonder retourticket.

Neen, het echte tijdreizen, the real thing, omvat uiteraard ook trips naar het verleden.

Maar daar komt de logische aap uit de mouw, want reizen naar het verleden brengt heel wat denkproblemen met zich mee. Om er maar een paar te noemen:

- als je naar het verleden kan gaan, kan je het logischerwijs ook veranderen. Het typevoorbeeld daarbij is de man die naar 1939 terugreist en er Hitler neerknalt alvorens hij WOII in gang zet. Maar door dat te doen, verandert de loop der geschiedenis, wordt de tijdmachine dus niet uitgevonden op het moment dat dat voor de eerste keer gebeurde (met name voor de voormelde manspersoon naar het verleden terugreisde) en dus kan de man in kwestie niet naar het verleden teruggekeerd zijn, waardoor de moord automatisch gewist wordt, … Sommigen lossen dit op door te speculeren dat de tijd een soort herstelmechanisme in zich draagt: vermoord Hitler en Himmler had drie maanden later zijn rol wel overgenomen. Mogelijks, maar de tijd als een soort levende notie zien, vind ik toch ook vrij vergezocht.

- als tijdreizen mogelijk zijn, dan zouden we al tijdreizigers moeten gezien hebben. Ach neen, zegt u dan, want de tijdmachines zijn nog niet uitgevonden. Dat is toekomstmuziek. Juist, maar die machines zouden dan wel moeten toelaten om naar het verleden te reizen. En het verleden ligt achter ons. Ach neen, antwoordt u dan, het gaat om een verleden dat pas ontstaat nadat iemand in de toekomst er naartoe gereisd is. Mogelijks, maar verleden is verleden, niet? Of zoals Stephen Hawkins - toch ook niet de domste man ter wereld - het stelt: de afwezigheid van toeristen uit de toekomst is het beste bewijs dat tijdreizen niet mogelijk zijn.

- stel dat we in het verleden zouden kunnen reizen en dat de tijd geen herstelmechanisme zou kennen, dan zou iedere tijdreiziger de loop der geschiedenis veranderen. Maar ende edoch: één kleine wijziging - mijnheer A leert mevrouw B niet kennen waardoor ze geen kinderen krijgen - heeft enorme gevolgen. In dat voorbeeld zullen niet alleen de kinderen van A&B niet geboren worden, doch zullen die kinderen dus ook geen contacten hebben met andere mensen, waardoor de levensloop van die mensen er weer anders uitziet dan ze nu is, waardoor hun kennissen en vrienden ook een andere levenservaring hebben, enzovoort. Kortom, de minste verandering brengt enorme wijzigingen teweeg. En dat telkenmale er een tijdreiziger in het verleden zou handelen. Dit zou er dus iedere keer voor zorgen dat de geschiedenis verandert, dat heelder groepen mensen verdwijnen (wegens nooit geboren) terwijl er pakken anderen bijkomen. Moeilijk te geloven…

- stel nog dat twee reizigers op hetzelfde moment vertrekken, de ene naar 1 januari 1912, de andere naar 2 januari 1912. Houdt dat dan in dat er 2 werelden bestaan? Of zelfs 3, als je er vanuit gaat dat de “huidige” wereld blijf voortbestaan? En zullen de wijzigingen aangebracht in de wereld van 1 januari 1912 gevolgen hebben voor de wereld van 2 januari 1912? Of creëer je aldus de facto 2 verschillende werelden?

En zo zijn er nog tal van bedenkingen en vraagstukken te bedenken die feitelijk ertoe leiden dat tijdreizen zéér onwaarschijnlijk zijn. Maar toch, het blijft een absoluut fascinerend concept!

[meer info: wikipedia]

Zoals ik reeds op Twitter heb gevraagd, bij deze een oproep tot alle bloglezers: na een tiental jaar (!) goede diensten, heeft de maker van mijn emailprogramma - Eudora genaamd - helaas besloten om een punt te zetten achter de verdere ontwikkeling hiervan. Sure, het wordt als open source programma aangeboden, maar zoveel vertrouwen heb ik daar nu ook niet in, vooral niet naar continuïteit toe.

Wat nu?

Outlook Express? Thunderbird? Lotus Notes?

Wat ik zoek is:

- gebruiksgemak;

- maximale herkenning van de codes gebruikt in andere mailprogramma’s (in mails die door een Mac worden verzonden werden in Eudora accenten vaak naar Chinese tekens omgevormd - not good!);

- idealiter integratie met andere programma’s (adressenbestanden, e.d.m.);

- betrouwbaar;

- met zoveel mogelijk garantie op continuïteit;

- en mét de optie om mijn 15.000+ mails uit Eudora op een juiste wijze te importeren.

Suggesties, tips, ervaringen, enz. méér dan welkom!

Aansluitend bij mijn vorige post over dit filmisch meesterwerkje, herinner ik jullie eraan dat JCVD morgen uitkomt!

Tags: verrassend sterke prestatie van JC Van Damme, zelf ironie, wonderbaarlijk mooi gefilmd, Tarantineske structuur, seventies muziek. Kortom: aanrader!

Links: officiële site, IMDB, zalen waar hij speelt.

Allen daarheen!

En, exclusief, een foto uit een deleted scene:

In Gent is de assisenzaak begonnen tegen een 79-jarige vrouw die haar man vermoordde na vijftig jaar (zwaar) onder de knoet geleefd te hebben. [DS]

Ik ken de zaak enkel van hetgeen er over in de pers is verschenen, dus wat ik hier schrijf moet met dat voorbehoud gelezen worden.

In een van de vorige berichten was sprake van het feit dat haar buren en vrienden het een schande vonden dat de vrouw in kwestie 40 dagen in voorhechtenis had gezeten en dat ze voor assisen moest verschijnen, aangezien wijlen haar echtgenoot blijkbaar het accent had gelegd op de “slechte dagen” van de huwelijksbelofte. Ze had met andere woorden een vijftigjarig rothuwelijk achter de rug en dus was het ongehoord dat het slachtoffer nu voor de rechtbank moest verschijnen.

Dat soort reacties doet me huiveren. Zomaar een paar bedenkingen:

- als het dan toch zo’n slecht huwelijk was geweest, had ze kunnen weggaan, in therapie gaan, scheiden, enz., kortom 101 geweldloze oplossingen zoeken;

- waar waren al die mensen die nu schande roepen toen ze het echt nodig had ?;

- ze heeft hem gedood. Geen slagen en verwondingen. Neen,  hij is dood, gestorven, R.I.P. Met een hamer en een keukenmesje en al.

Maar vooral, daar waar het argument mij het meest stoort is: vanaf wanneer is het “gerechtvaardigd” om iemand te doden? Na 50 jaar slecht huwelijk? Na 40 jaar? Na 10 jaar? Volstaat mentale dwang? Of moet er ook wat fysiek, zelfs sexueel misbruik aan te pas komen? Met of zonder littekens? Enzovoort.

Volksgerechtigdheid, definitely niet mijn kopje thee!

Simply Ek.Sel.Lent:

[(c) Jeroen. Gereproduceerd met toestemming. Waarvoor dank.]

Wat? U kent de weergaloze HappySad-reeks nog niet? Ga er als de bliksem naartoe en geniet!

Ik ben, al zeg ik het dan zelf, niet klein geschapen.

Nee mijnheer, 197 centimeters staan er op de teller! Al zo’n 15 jaar lang. Altijd bij de grotere geweest sinds die groeistuip op mijn twaalfde (24 cm op 2 jaar, alstemblieft, mijn garderobe werd sneller vervangen dan Imelda Marcos een schoenenwinkel kon plunderen).

Je lengte, daar sta je vanaf een bepaalde leeftijd niet meer bij stil. Maar vandaag, terwijl ik de metro nam, besefte ik het plots weer: dat groot zijn echt wel minstens één voordeel heeft. En dat noemt: overzicht.

Sure, ik ben in de loop der jaren wel af en toe tegen een lager dan ingeschatte deur gebotst, heb al te vaak gevloekt over te lage afwasbakken, heb soms last van rugpijn.

Maar dat gevoel van overzicht, van het kunnen overschouwen van de massa, van het in zekere zin hebben van controle, dat zou ik echt niet willen missen.

Ik weet het, dit alles is ongetwijfeld - vrij letterlijk zelfs - een kwestie van perspectief.  Maar ik zou het mijne zeker niet willen ruilen.  

 

Het begon allemaal vrij eenvoudig: ik kreeg op een dag een uitnodiging voor Linkedin, keek ernaar en weigerde ze. En toen kwam er nog een en nog een. Ik bleef ze weigeren. Tot een goed ingelichte vriend mij overtuigde van het serieux van deze site en ik dan maar node op de uitnodiging inging. Ik zit nu zo’n 200 contacten verder en ben er vrij tevreden mee (alhoewel ze niet moeten overdrijven met hun Facebookiaanse applicaties die ze te pas en te onpas toevoegen).

En toen kwam Facebook. “Ach ja, waarom niet?” dacht ik en ik aanvaardde de eerste uitnodiging. Ik heb nu een veertigtal vrienden en kennissen, doch weiger systematisch welke applicatie dan ook te installeren. Resultaat: honderden verzoeken tot Karma, movie kwissen, vrienden overkopen, reisgidsen, bloemen en andere onzin requests zitten te wachten. En zullen blijven wachten, wat mij betreft.

En dan bereikte de eerste Myspace uitnodiging mijn inbox. Gevolgd door Plaxo en Namys en vandaa Hi5.

Wat zal het morgen zijn? Weet u wat? Mijn antwoord ken ik al: “refuse”.

Daar wou ik vandaag over bloggen, maar het zal voor morgen zijn. U zult dus in de toekomst mijn gedachten uit her verleden in hun alsdan huidige vorm kunnen lezen. En zo is deze post al u een mooi voorproefje van wat u later nog te wachten staat. ;-)

« Previous PageNext Page »