M443

Zomaar te vinden op het web, kosteloos en zonder juridisch staartje:

De headhunter en de dode bestuurder.

Een Nederlands boek over Lifehacking.

God’s debris. Van Scott Adams, auteur van Dilbert. Aanrader!

En dan is er natuurlijk … The Gutenberg project. Meer boeken dan u ooit zullen kunnen lezen!

Nog tips? Drop ze in de comments!

Doorheen maatschappelijke, sociale, technologische en andere evoluties verdwijnen bepaalde begrippen uit onze leefwereld. Sommige trekken eenzaam de mist der geschiedenis in, anderen worden vervangen door bijtijdse begrippen.

Wat zal het lot zijn van de volgende uitdrukkingen en begrippen, vroeg ik me zo af:

- alles met ‘frank’, genre zijn frank is gevallen, een frank in twee bijten, iedere frank omdraaien, e.d.m. Lezen we hier binnenkort euro(cent)?

- wordt Direct-to-video binnenkort Direct-to-DVD of zelfs Direct-to-streamlining?

- zal men nog zeggen “ik heb zijn nummer gedraaid”? En neemt men de telefoon nog “op” ?

- is een walkman als notie verdwenen of blijft het een generische term voor dat soort toestellen, dus m.i.v. i-pods e.d.m.?

Ziet u nog andere begrippen en uitdrukkingen die nu genadeloos aan de tand des tijds worden blootgesteld?

Annelies sloot haar comment op een vorige post af met TTFN. Een mij onbekende notie, doch zoals zo vaak bracht Wikipedia redding. TTFN alias Ta ta for now. Zoals reeds gezegd, nen mens leert iedere dag bij.

Zelf gebruik ik ook een aantal afkortingen, omdat ik het gewoon handig vind, zoals daar zijn:

- ETA: estimated time of arrival

- KMP: keep me posted

- OMW: on my way

- DLMK: do let me know

- CU: see you (welbekend)

en ongetwijfeld nog een pak andere, die me nu even niet te binnenschieten.

En u?

Helmboswuivend.

En u?

Op een van mijn avondlijke surfuitjes in Vlaams blogland ben ik op een post gebotst waar iemand het had over zijn schrijfintenties die hij/zij al lang vervuld wou zien om dan plots - weze het schoorvoetend - tot het besef te komen dat door te bloggen zijn/haar schrijfwens vervuld is. [aangezien mijn frank pas later gevallen is, weet ik niet meer op welke blog ik deze bedenking gelezen heb-bent u de auteur ervan, laat het me dan weten en ik neem de link naar die blogpost op].

Dat deed me de vraag stellen: staat bloggen gelijk aan schrijven?

Het antwoord op die vraag hangt m.i. af van wat men onder schrijven verstaat. Maximalistisch beschouwd - i.e. wat dan ook op papier zetten is schrijven - is het antwoord op voormelde vraag uiteraard positief. Maar in die optiek valt een kattebelletje of een boodschappenlijst opstellen (”3 worsten, een brood en een karton melk”) ook onder de categorie schrijven.

M.i. wordt met schrijven iets “verheveners” bedoeld. Een boek, een novelle, een kortverhaal beantwoorden dan allemaal aan de notie “resultaat van het schrijven”.

Kan bloggen alsdan nog als schrijven beschouwd worden? M.i. niet. Linkposts, technische meldingen (”ben er vandaag niet”), persoonlijke mededelingen (”gisteren zijn we naar Bellewaerde geweest”) vallen dan sowieso uit de boot.

Wat echter met uitvoerige blogposts, die op een meer lyrische wijze zijn geschreven en ofwel verhalend dan wel beschouwend van aard zijn? Ook die vallen m.i. niet echt als ‘volwaardige’ schrijfsels te beschouwen, in die zin dat ik ze niet op dezelfde hoogte als een boek plaats.

Een boek is voor mij iets blijvends, iets dat een aparte plaats verdient, iets waar je naar kan teruggrijpen, iets dat je kan herlezen, dat je aan anderen zal aanraden.

Blogs daarentegen zijn vluchtiger van aard, tijdelijker. Om de lijn naar de gedrukte media door te trekken, zou ik een blogpost hoogstens met een krantencursiefje vergelijken. Leuk, kort, aangenaam om te lezen, doch voorbijgaand en de volgende dag al vervangen door het volgend cursiefje.

“Maar sommige cursiefjes worden toch gebundeld in boeken?”, hoor ik sommige snuggeren al denken. “Klopt”, moet ik hierop antwoorden, doch dat is echt een zeldzame uitzondering die de regel bevestigt. En bij mijn weten zijn er nog geen blogposts die ooit op dergelijke wijze gebundeld zijn.

En laat mij duidelijk zijn: het voorgaande doet in geen enkel opzicht afbreuk aan de kwaliteit van blogs noch van het plezier dat ik regelmatig heb om andermans ideeën, overpeinzingen en mijmeringen tot mij te nemen.

Doch echt “schrijven” in de hierbovenvermelde betekenis zou ik het niet noemen.

Ernest Hemmingway zou ooit een uitdaging aanvaard hebben om een verhaal in zes woorden neer te pennen. Zijn antwoord:

« For sale: baby shoes, never worn. »

[via - bevestigd]

Ik vind dit bijzonder krachtig, omdat die paar luttele woorden zovele mogelijkheden bieden. Waarom zijn de schoenen nooit gebruikt? Schuilt hier een dramatische reden achter? Ik beeld me een kleine, kille kamer in, het is winter, koud, sneeuw ligt over de daken. Een eenzame moeder is net haar baby verloren. Ze kan de eindjes maar moeilijk aan elkaar knopen en is dus genoodzaakt de inmiddels nutteloos geworden schoenen te verkopen.

Of is het hier het banale verhaal van het verkeerde cadeau dat eerder schoonmoeders smaken weerspiegelt en dus door de trotse mama snel op eBay wordt verpatst?

Een paar woorden die de weg ruim openzetten voor diverse scenario’s.

Ik vond het een leuke uitdaging. Even gepuzzeld en dit zou mijn antwoord zijn:

« De onzichtbare man zag zijn spiegelbeeld. »

Welk verhaal zou u in zes woorden schrijven?