M443

Zomaar te vinden op het web, kosteloos en zonder juridisch staartje:

De headhunter en de dode bestuurder.

Een Nederlands boek over Lifehacking.

God’s debris. Van Scott Adams, auteur van Dilbert. Aanrader!

En dan is er natuurlijk … The Gutenberg project. Meer boeken dan u ooit zullen kunnen lezen!

Nog tips? Drop ze in de comments!

Zoals ik reeds op Twitter heb gevraagd, bij deze een oproep tot alle bloglezers: na een tiental jaar (!) goede diensten, heeft de maker van mijn emailprogramma - Eudora genaamd - helaas besloten om een punt te zetten achter de verdere ontwikkeling hiervan. Sure, het wordt als open source programma aangeboden, maar zoveel vertrouwen heb ik daar nu ook niet in, vooral niet naar continuïteit toe.

Wat nu?

Outlook Express? Thunderbird? Lotus Notes?

Wat ik zoek is:

- gebruiksgemak;

- maximale herkenning van de codes gebruikt in andere mailprogramma’s (in mails die door een Mac worden verzonden werden in Eudora accenten vaak naar Chinese tekens omgevormd - not good!);

- idealiter integratie met andere programma’s (adressenbestanden, e.d.m.);

- betrouwbaar;

- met zoveel mogelijk garantie op continuïteit;

- en mét de optie om mijn 15.000+ mails uit Eudora op een juiste wijze te importeren.

Suggesties, tips, ervaringen, enz. méér dan welkom!

Aansluitend bij mijn vorige post over dit filmisch meesterwerkje, herinner ik jullie eraan dat JCVD morgen uitkomt!

Tags: verrassend sterke prestatie van JC Van Damme, zelf ironie, wonderbaarlijk mooi gefilmd, Tarantineske structuur, seventies muziek. Kortom: aanrader!

Links: officiële site, IMDB, zalen waar hij speelt.

Allen daarheen!

En, exclusief, een foto uit een deleted scene:

Simply Ek.Sel.Lent:

[(c) Jeroen. Gereproduceerd met toestemming. Waarvoor dank.]

Wat? U kent de weergaloze HappySad-reeks nog niet? Ga er als de bliksem naartoe en geniet!

Het begon allemaal vrij eenvoudig: ik kreeg op een dag een uitnodiging voor Linkedin, keek ernaar en weigerde ze. En toen kwam er nog een en nog een. Ik bleef ze weigeren. Tot een goed ingelichte vriend mij overtuigde van het serieux van deze site en ik dan maar node op de uitnodiging inging. Ik zit nu zo’n 200 contacten verder en ben er vrij tevreden mee (alhoewel ze niet moeten overdrijven met hun Facebookiaanse applicaties die ze te pas en te onpas toevoegen).

En toen kwam Facebook. “Ach ja, waarom niet?” dacht ik en ik aanvaardde de eerste uitnodiging. Ik heb nu een veertigtal vrienden en kennissen, doch weiger systematisch welke applicatie dan ook te installeren. Resultaat: honderden verzoeken tot Karma, movie kwissen, vrienden overkopen, reisgidsen, bloemen en andere onzin requests zitten te wachten. En zullen blijven wachten, wat mij betreft.

En dan bereikte de eerste Myspace uitnodiging mijn inbox. Gevolgd door Plaxo en Namys en vandaa Hi5.

Wat zal het morgen zijn? Weet u wat? Mijn antwoord ken ik al: “refuse”.

Gisteren heb ik de Belgische avant-première van JCVD bijgewoond, de nieuwste film met en over ons aller Jean-Claude Van Damme.

De naam alleen al zal bij velen ongetwijfeld de wenkbrauwen doen fronsen. JCVD, is dat niet de man van de goedkope, straight-to-DVD actiefilms, de man die (vooral in Franstalig België) bekend staat voor zijn bevreemdende uitspraken en ‘filosofische’ inzichten, de man die ooit in Amerika hoge toppen scheerde doch al een decennium op zijn retour is?

Jawel, het is hem.

En al die elementen komen uitdrukkelijk aan bod in voornoemde film. Want JCVD is in geen enkel opzicht te vergelijken met de vorige films van onze nationale ster.

JCVD is een tragikomedie, waarin Van Damme in zekere zin terugblikt op zijn eigen leven. Meer dan terugblikken zelfs, hij relativeert, hij onderstreept het banale, het lege, het hypocriete, het harde van een leven in Hollywood. Hoe hij omringd is door mensen die enkel uit zijn op een deel(tje) van zijn roem, zijn faam, zijn geld. Hoe de echt belangrijke zaken des levens (liefde, het opgroeien van zijn kinderen) hem ontglipt zijn. Hoe hij zijn droom (beroemd worden) bereikt heeft, maar dat aan een veel te hoge prijs.

Van Damme acteert wonderbaarlijk goed in deze film. Zijn gegroefd gezicht, zijn kleine gestalte, zijn zelf-ironische blik, het past allemaal fantastisch. Voeg er nog een zeer originele invalshoek aan toe, een uitstekende regie (shots van drie à vier minuten zijn geen uitzondering als zoveelste contrast met de gebruikelijke flashy stijl van de films van Van Damme) en paar pareltjes van scènes (de beginscène, de stoelscène!) en e-Mino kan u voorwaar volmondig een cinemabezoek aanbevelen.

Dus, zet u even over uw vooroordelen heen en geniet anderhalf uur lang van JCVD zoals u hem nog nooit gezien heeft!

[links: officiële site, IMDB, eerste review]

Het Internet heeft opportuniteiten gecreëerd die vroeger ondenkbaar waren. Heb je een goed idee, wat gezond verstand, een aantal basis managing capaciteiten en slaag je erin om een hype te creëren rond jouw idee, resp. site en bingo, een paar jaar later mag je op je luie krent gaan zitten in een supervilla. Kijk maar eens naar de leeftijd van de mensen achter sites als Digg, Facebook, Myspace, Skype e.d.m. Het zijn hoogstens jonge dertigers, die vaak al een aantal jaren een zeer goed gevulde bankrekening torsen.

Maar ieder idee geeft ook aanleiding tot pakken copy-cats, die veeleer dan zelf een idee te ontwikkelen wanhopig trachten aan te haken op de hype rond andermans vondst. Een type-voorbeeld was de milliondollarhomepage. Toen die populair begon te worden, zijn er honderden gelijkaardige sites ontstaan, waarvan de meesen al snel een stille dood gestorven zijn.

Anderen zoeken het dan weer te ver. Wanneer een idee uitgemolken is en alle mogelijke denkbare varianten al ontwikkeld zijn, wordt het tijd om andere ideeën te ontwikkelen. Anders krijg je ondingen als dit: Nextlifemeeting. Het principe is “eenvoudig”: je maakt een profiel in, vult de nodige gegevens in over jouw huidig en vorig (!) leven én - vooral - geeft al aan wat je in je volgend leven wenst te doen! Eenmaal je terug op aarde bent gekomen (de makers van de site zijn blijkbaar fervente aanhangers van reïncarnatie) hoef je maar in te loggen op de site om te zien wat jouw plannen nu ook alweer waren…

Hoe je in hemelsnaam je login en wachtwoord van het ene leven naar het andere moet overbrengen, dat wordt er niet bij verteld…

Nee, veel gekker dan dit hoeft het niet te worden. Best op zoek naar een ander idee, jongens!

Gisteren toevallig gezien in een Franse nieuwsuitzending. Artnapping, een nieuwe misdaadvorm.

Het principe is vrij simpel: men stele een wereldberoemd kunstwerk. Genre, een schilderij van Picasso, Van Gogh of andere Monets. Liefst in een privé-collectie, dan wel in een klein dus gebruikelijk vrij slecht beveiligd museum.

“Maar waarom?”, hoor ik u al opperen, “dergelijke werken zijn toch onverkoopbaar?”. Klopt als een bus, beste lezer. De onverlaten in kwestie weten ook wel dat hun doeken onslijtbaar zijn, behalve dan misschien aan een of andere maffia-baas die zijn ondergrondse bunker graag verlicht ziet door een selectie exquisiete schilderijen. Maar die lopen nu ook niet zo dik gezaaid.

En dus stapt men over naar plan B: men vraagt losgeld aan de eigenaar / verzekeraar van het desbetreffend kunstwerk. Zeker deze laatste betaalt maar al te graag een tiende of zelfs een vijfde van de waarde van het kunstwerk veeleer dan de volle pot aan de bestolen eigenaar. En een tiende van een kunstwerk dat geschat wordt op zo’n 30.000.000 USD is nog altijd een smak geld!

Hence “artnapping”.

En zo leert nen mens iedere dag wel iets bij.

Het is al koopkracht wat de klok slaat de laatste tijd. Daarbij wordt vaak gesproken over de stijgende benzineprijs. Doch de kost van het vocht dat uit uw benzinepomp vloeit is peanuts in vergelijking met de aanslag die een cartridge met printerinkt op uw portefeuille pleegt wanneer u zijn leeggelopen voorganger noodgedwongen vervangt. In plaats van inkt zou men beter van vloeibaar goud spreken!

Maar wist u dat er een doodeenvoudige truuk bestaat om uw geliefde cartridge langer te laten meegaan? De printerfabrikanten zorgen er immers standaard voor dat uw printer afdrukken van de hoogst mogelijke kwaliteit aflevert. De snoodaards! En hoogst mogelijke kwaliteit staat hier gelijk aan hoogst mogelijk verbruik.

Dus, tip van de dag: pas dat even aan in uw menuutje “printereigenschappen” en kies voor de optie ’standaard kwaliteit’ of, beter nog, ‘draft’. Uw afdrukken blijven van (zeer) degelijke kwaliteit maar uw cartridge gaat een stuk langer mee!

De natuur en uw portefeuille zullen u dankbaar zijn.

P.S. Heeft u nog van die eenvoudig toe te passen, geen moeite kostende edoch de nodige zuurverdiende centjes uitsparende tips? Drop ze in de comments.

Is dit de ultieme anti-climax?

Michel Fournier, een zestigjarige Fransman, droomt er al jaren van om het hoogterecord parachutespringen te verbeteren en zwoegt derhalve al sinds een tweetal decennia om een sprong van 40 (veertig! quarante! forty!) kilometer hoog uit te voeren. Ik las ergens dat het een en ander een totale investering van zo’n 20.000.000 USD had gevergd, wegens zéér duur materiaal (40 km. hoogte is immers gelijk aan zéér hoge druk en 65° graden onder nul!).

Gisteren was dé dag, Jump-day, de moeder aller sprongen zou uitgevoerd worden.

Edoch:

 ”Gisteren gooide het slechte weer roet in het eten. Vandaag kon zijn ballon wel met helium worden opgeblazen. Maar om een nog onbekende reden ging het ding de lucht in, zonder gondel en zonder Fournier.”

Glops.

Tags: zoals die ene keer - ik en die drie langbenige Tsjechische schoonheden - allemaal maar een droom.