M443

Er zijn van die uitspraken die een politicus blijven achtervolgen. Denk aan “I’m not a crook”, “I didn’t have sex with that woman”, “the fundaments of our economy are strong”, “mon seul rival international est Tintin”, “wie gelooft die mensen nog?”, “trop is teveel en teveel is trop”, “de staatsschuld is er spontaan gekomen en zal even spontaan weer verdwijnen”.

En dan de beruchte “vijf minuten politieke moed”.

Mag ik bij deze een dringende oproep doen aan de Dames en Heren Politici om eens vijf minuten échte politieke moed te vertonen en derhalve ondermeer:

- vanaf heden mensen te benoemen op basis van hun competenties, niet op basis van hun partijkaart, terug te leveren vriendendiensten, respecteren van politico-communatauraire-levensgezindsheidsgerelateerde evenwichtsoefeningen;

- invoeren van werkdrukmetingen voor alle openbare diensten (incl. ambtenaren, magistraten, politiek personeel and the likes);

- geven van de benodigde (menselijke) middelen aan de fiscale overheidsdiensten (betere fiscale controle = betere inning = meer opbrengsten = mogelijkheid om de globale belastingdruk te doen zakken = spontanere betalingen = iedereen content);

- schrappen van alle “raden van bestuur” van de vele semi-overheidsorganen, die dienst doen als parking voor (ex-)politiekers die men ergens anders niet kwijt raakt (zie ook “Ethias” & “Financiële crisis” & “raad van bestuur” & “vele politiekers” & “nog meer zitpenningen” & “desondanks niets zien aankomen”);

- degelijke wetgeving uitvaardigen ipv haastwerk dat vol met schrijffouten, inconsequenties en andere onjuistheden zit;

- vooraleer nieuwe wetgeving uit te vaardigen na te gaan a) of deze echt nodig is; b) of deze compatibel is met bestaande wetgeving; c) wat de impact is op de maatschappij en d) of deze überhaupt uitvoerbaar is;

- eens grondig nadenken over de structuurniveau’s in ons land. Ik bedoel maar: gemeentes, provincies, gewesten, gemeenschappen en federaal niveau?!

- eerlijk te communiceren en transparante documenten voor te leggen (denk aan: begroting om maar iets te zeggen).

And last but definitely not least, leren denken op lange termijn en beslissingen leren nemen waarin het belang van de gemeenschap primeert veeleer dan zich beperken tot het uitdelen van cadeau’s met een (vermeend) electoraal gewin op korte termijn. Dit houdt in dat een politieker die echt politieke moed vertoont het moet aandurven om onpopulaire beslissingen te nemen, tegen de haren van zijn electoraat in te strijken en de storm van voren moet kunnen trotseren, ja zelfs zijn herverkiezing moet durven opofferen aan een visie die op lange termijn de gemeenschap ten goede komt.

Een hint, beste Dames en Heren Politici: een plaats in de geschiedenisboeken verwerft men door visionair te zijn, niet door als een halve Sinterklaas cadeautjes uit te delen waarvan de bestemmelingen achteraf toch de factuur gepresenteerd krijgen.

De Standaard gaat er prat op om een kwaliteitskrant te zijn. Meestal lukt dat ook wel, alhoewel ook DS niet zou kunnen ontkennen door de jaren heen duchtig richting “infotainment” opgeschoven te zijn. Vlottere lay-out; meer foto’s en minder tekst; veel meer aandacht voor cultuur, films, games, strips; de Beroemd en Bizar rubriek; enz.

Maar soms gaat DS wel diep in het platte, populaire genre.

Wat anders te denken van deze quote:

“[Palin] is te dom om te poepen”

Link.

Screenshot:

Eenmalige uitschuiver of voorbode voor toekomstige edities van DS ?

[Thanks to L.C. for the tip]

Wat?

Dit!

A-woert!

Het is een publiek geheim dat als de wereld het voor het zeggen had, Obama met een verpletterende meerderheid zou verkozen zijn. Ik meen ergens cijfers opgevangen te hebben als zou 83 % van de wereldbevolking (USA niet meegerekend) het bolletje naast Obama’s naam rood gekleurd hebben, terwijl slechts 17 % zijn of haar stem aan McCain zou toegekend hebben.

Iemand merkte daarbij op dat dit enthousiasme niet gespeend gaat van een zekere dosis hypocrisie: stel dat een zekere Barack Hussein Obama zich kandidaat zou stellen voor, ik zeg maar wat, het burgemeesterschap in Gent, hoeveel Gentenaars zouden dan met evenveel overtuiging voor hem stemmen?

In eerste instantie ging ik met die redenering mee: velen moedigen een zwarte medemens als president van de VSA aan, doch huiveren bij de gedachte van een donkerhuidige collega-mens in de lokale/nationale politiek.

Toch loopt de vergelijking mank, voor de heel eenvoudige reden dat de associaties die men maakt niet dezelfde zijn.

Wie denkt aan Obama, ziet weliswaar een persoon die een zwarte huidskleur heeft - geërfd van zijn vader - doch associeert die naam toch vooral aan een resem waarden die “lekker dicht” bij huis voelen. Obama is (voornamelijk) opgegroeid in de USA, spreekt vlekkeloos Engels, ging naar een prestigieuze universiteit, was advocaat, is katholiek, getrouwd, heeft 2 kinderen, kortom, beantwoordt op alle vlakken aan het prototype van de betere burger, waardoor zijn huidskleur als het ware een detail wordt.

Denk daarentegen aan een “Belg nieuwe generatie” en velen associëren namen als Obama, Hussein en andere Mohammeds met recente inwijkelingen, die de landstaal amper tot niet spreken, die moslim zijn en - “uiteraard!” zullen ze er bijdenken - niet geïntegreerd zijn. “En daar ga je toch niet voor stemmen zekers, ze nemen al genoeg jobs af?!”

Men mag appelen dus niet met peren vergelijken. Neem dan iemand als Wouter Van Bellingen, ook eerder donker van huid, doch met een sappig Vloamsch accent, getogen en geboren in Vlaanderen, met een naam die Vlaamser klinkt dan Betty vals zingt en daar zal de meerderheid - een paar zeldzame die hard racisten niet te na gesproken - geen enkel probleem mee hebben. Getuige van deze stelling: hij is verkozen.

Kortom, voormelde stelling moet - zoals zovelen - genuanceerd worden en men moet vergelijken wat men kan en mag vergelijken.

Hoezeer ik ook enthousiast moge zijn over Obama’s overwinning (spontaan komt Nike’s slogan in mij op: “Just do it!”), toch relativeert het voorgaande het een en ander. Ja, Obama is half-zwart, doch voor de rest beantwoordt hij in alle opzichten aan het blanke ideaal. Obama is als het ware een gepolijste versie van een zwarte medebroeder waar de scherpe kantjes van af geveild zijn, zodat hij voor het witte deel van de bevolking aanvaardbaar is geworden.

Zijn overwinning is een mooie stap in de richting van een daadwerkelijke open maatschappij waar iedereen zichzelf kan zijn mét het broodnodige respect voor andermans gewoontes, overtuigingen, wereldvisies en geloofsinzichten. Het is m.i. echter een kleinere stap dan velen nu voorhouden.

Er is met andere woorden nog werk aan de winkel.

And now Obama, just bloody well do it and make this world a better place!

Neen.

Ze zouden wel zot moeten zijn om het te doen. Immers:

1] Nu heeft iedereen de mond vol van de financiële crisis. Binnen een paar maanden is de storm voorbij en kraait er geen haan meer naar. Een paar maanden schrapzetten en je bonus van een een paar 1.000.000 € is blijvend binnen.

2] Contractuele afspraak is contractuele afspraak.

3] Bonus teruggeven zou, resp. zal beschouwd worden als erkenning van schuld. Altijd een slecht idee in deze tijden waar procedures steeds sneller ingespannen worden.

4] Teruggeven van je bonus zal niet eens op applaus onthaald worden. “Het zijn toch allemaal geldwolven, mijnheer! Hij heeft toch nog zoveel geld, de profiteur! Pft, vijgen na Pasen! Enzovoort.”

En de ethische kant van de zaak dan? Is het niet erg dat bankiers miljoenen binnenrijven terwijl miljoenen spaarders hun zuurverdiende spaarcentjes in rook zien opgaan? Op dat niveau is er, vrees ik, niet veel plaats voor ethisch handelen. Bovendien, waarom zouden de CEO’s hun geld moeten teruggeven terwijl de vele (ex-)politici die in diverse raden van bestuur zetelen en die ook geen enkele maatregel hebben genomen om het tijd te doen keren zich aan hun zitpenningen vastklampen? Twee maten, twee gewichten, anyone?

Neen, wedden dat binnen een paar maanden niemand het meer heeft over de heden vermaledijde bonussen?

[/cynisme]

P.S. Eerlijk om eerlijk, ik begrijp ze steeds minder, onze Amerikaanse overburen en dan vooral de welig tierende Republikeinen:

- diverse objectieve tests tonen aan dat degelijke sexuele voorlichting en de beschikbaarheid van condooms niet alleen het risico op tienerzwangerschappen gevoelig verlagen, het aantal geslachtsziektes drastisch verminderen, doch bovendien de sexuele startleeftijd verhogen;

- andere studies tonen aan dat de conservatieve programma’s à la “geen sex voor het huwelijk”, “virgins for Jezus”, geen sexuele voorlichting, “abstinence first” totaal niet werken, doch integendeel leiden tot meer tienerzwangerschappen, meer geslachtsziektes en sex op jongere leeftijd.

Het cijfermateriaal is er. Waarom dan zo wanhopig blijven vasthangen aan programma’s waarvan de inefficiëntie vaststaat?

Lang leve Yves Leterme! Genoeg geprofiteerd die Walen! Een schande hoe de minderheid de meerderheid gijzelt! Exit Belgiqueske! Vlaanderen onafhankelijk nu!

Dat is - grosso modo - de samenvatting van het merendeel der reacties die vandaag op de Standaard zijn binnengekomen, aansluitend op het ontslag van Yves Leterme (op een paar zeldzame en kritische tegenstemmen na).

[begin zijsprong] Een aanrader: lees er eens de fora op Franstalige kranten als Le Soir op na en zie hoe eenzelfde situatie op diametraal tegenovergestelde wijze kan bekeken worden. Of hoe eenzelfde gebeurtenis door totaal verschillende brillen kan gezien worden - een wijsheid die overigens treffelijk wordt weergegeven in Rashomon, verplicht kijkvoer voor alle politieke schreeuwlelijkerds [einde zijsprong].

Ach, ware het niet zo lachwekkend, het zou me tegen de borst stuiten, dat simplisme. Natuurlijk: laten we Vlaanderen op een drafje onafhankelijk maken en alles zal zoveel beter gaan, eenmaal we eindelijk verlost zijn van die corrupte, parasiterende etterbuil die Wallonië is. En al even natuurlijk dumpen we alleen Wallonië, doch behouden we Brussel. Want Brussel is een Vlaamsche stad mijnheer, altijd geweest en zal altijd zo blijven!

Als u dat gelooft, heb ik nog een aantal fantastische bouwgronden in Florida voor u te koop…

Bon, tijd voor een broodnodige reality check! Bij deze een kort overzicht van problemen, nadelen en hindernissen die altijd zedig verzwegen worden door zij die de Vlaamse onafhankelijkheid als een fait accompli voorstellen:

- wat gebeurt er met de staatsstructuur België? Verdwijnt het land of blijft het bestaan, doch zonder Vlaanderen? Die tweede optie heeft een paar nadelen voor Vlaanderen die onze Vlaamsdolle vrienden maar al te graag uit het oog verliezen, zoals daar zijn: geen vertegenwoordiging in internationale organen, noodzaak om een quasi volledig nieuw wetgevend kader uit te bouwen, aansluiting vragen bij de E.U., enz. Hebben we dan Vlaanderenland, staat het internationaal nergens. Juicht jubilate!

- wat gebeurt er met de staatsschuld? Vlaanderen vraagt de scheiding aan, dan moet ze logischerwijze de lusten (vrijheid) en de lasten (de schulden van het ter ziele gegane koppel) maar meenemen. Gedaan met de schuldenvrije deelstaat, lang leve de met een schuldenberg kampende nieuwe staat.

- wat met Brussel? Laten we elkaar geen lulkoek verkopen: Brussel is geen Vlaamse stad. Als er nog 10 à 15 % van de bevolking Vlaams spreekt, zal het een succes zijn. M.a.w., Brussel zal niet in de nieuwe Vlaamse structuur passen, hoogstens kan er een preferentieel akkoord (Verdrag) mee afgesloten worden. Dat betekent dat we in een klap een pak welvaartcreatie verliezen. En dat plots al die pendelaars in het buitenland werken en daar dus belast zullen worden. Oeps, een lelijke streep door de financiële rekening.

- wat met de rand? Lijven we die integraal in? Of geven we een stuk af? Krijgt die een speciaal statuut? Ditmaal hebben we immers te maken met een authentieke (taalkundige) minderheid in een land, waarvoor heel wat speciale regels gelden.

- als Vlaanderen de onafhankelijkheid uitroept, zullen m.i. heel wat mensen, die het hiermee niet eens zijn, het land verlaten en naar het Zuiden verhuizen. In een klap zovele tienduizenden inwoners (én hun belastingen) kwijt.

- internationale investeringen? Schud het maar voor een tijd(je)! Als er een ding is waar bedrijven allergisch aan zijn, is het wel instabiliteit. Een pas opgerichte staat met een onzeker juridisch statuut, daar investeert men niet in. Hopsa, nog een klap welvaart kwijt.

- wat met diverse federale instellingen? Als België blijft bestaan, behoren die toe aan die structuur. M.a.w., heel wat musea en andere staatsinstellingen mogen hun kunst- en andere werken afdragen aan België - versie 2.0.

- enzovoort enzoverder.

Kortom, doe weg die rooskleurige bril, steek weg die simplistische slogans. Vlaanderen onafhankelijk is ongetwijfeld een kernachtige slogan die politiek gemakkelijk verkoopt, doch die in werkelijkheid oneindig veel moeilijker te verwezenlijken is. En voor al diegenen die het tegenovergestelde beweren: u droomt niet, u ijlt.

P.S. Betekent deze post dat ik een krampachtige verdediger ben van het “Belgique à papa”? Geenszins. Dat de diverse regio’s hun eigen dynamiek hebben en hun specifieke noden kennen, daar ben ik van overtuigd. Dat de ganse staatsvorm eens grondig moet herdacht worden lijkt me een noodzaak. Maar dan wel graag op een rationele, cijfermatige en emotieloze manier, ver van het sloganeske waarmee we heden ten dage voortdurend om de oren worden geslagen.

P.P.S. En om toch ook een paar positieve ideeën aan te brengen: stel een commissie samen van diverse professoren economie die de omvang van de vermaledijde transfers precies in kaart brengen, zodat iedereen weet waar we over spreken; organiseer een nationaal referendum en aanvaard de uitspraak; zorg ervoor dat politici weer landelijk verkozen kunnen worden (waarom aanvaarden we allemaal dat we voor de helft geregeerd worden door mensen waar we niet eens op kunnen stemmen?); test een aantal voorstellen van zowel het unitaire als het confederale kamp en evalueer na een proefperiode van bijvoorbeeld een jaar; enz. Kortom, wees creatief!

BHV, de politic en de media hebben er de mond van vol. Heelder krantenpagina’s, wat zeg ik, heelder krantenbijlagen worden er aan gewijd.

Het vat quotes die dat drieletterwoord reeds opgeleverd heeft is schier onuitputtelijk. Van vijf minuten politieke moed naar borrelnootjes over de vette vis die in de communautaire pan moet liggen: allemaal (mede) te danken aan BHV.

Maar u? Ja u daar, achter uw computerscherm. In welke mate bent u bezig met (de splitsing van) BHV? Staat u er bij stil? Spreekt u erover? Windt u zich erover op? Of haalt u de schouders op bij iedere melding van dit vermaledijde stuk grondgebied?

Om de interesse van de gemiddelde bloglezer (ja, u opnieuw) even te testen, bij deze een kleine poll die m.i. ongeveer alle standpunten over dit heet politiek hangijzer moet weergeven (veiligheidshalve heb ik er toch nog een finale “andere” keuze aan toegevoegd).

Uw reactie inzake BHV:

01] Ik weet niet waar dit woord voor staat en weet dus ook niet waar de discussie over gaat.

02] Politiek interesseert me niet en ik heb dus geen mening.

03] Ik heb geen vertrouwen in politici, die spelen toch maar allerhande spelletjes en dus heb ik hierover geen mening.

04] Geen mening tout court.

05] BHV moet zo snel mogelijk behandeld worden, voor alle andere problemen.

06] Eerst moeten de sociaal-economische problemen behandeld worden, dan pas kan een kwestie als BHV besproken worden.

07] Voor BHV moet een onderhandelde oplossing komen, met eventuele toegevingen aan de Franstaligen.

08] BHV moet gewoonweg gesplitst worden, zonder enige toegeving.

09] BHV is een symbooldossier zonder reëele waarde.

10] BHV is een reële kwestie die de mensen en hun rechten daadwerkelijk aanbelangt.

11] BHV moet op zichzelf behandeld worden.

12] BHV moet in een ruimer dommunautair pakket opgenomen worden.

13] De regering mag struikelen over de kwestie BHV.

14] De regering mag niet struikelen over de kwestie BHV.

15] BHV zal opgelost worden.

16] BHV zal niet opgelost worden.

17] Andere: [vul aan]

Op zich zijn meerdere antwoorden mogelijk. U kan dus bijv. opties 08, 11 en 13 aangeven.

Laat uw reacties de vrije loop!

Standaardtalen verdwijnen, dixit De Standaard.

Grenzen vervagen, subtalen ontstaan. Bientôt on pourra donc parler comme on le sent. Cool! Gedaan met de dwingelandij ende tirannie. Vade retro Spelling Nazis! Ik schreif voortaan verdomt zoals het me uitkomd, capice?

Yey, ijndeluk verdwijne schrijffoute in de helleput der vergetelheid. Au revoir. Merci. Auf Wiedersehen.

Or even beter: kewl

Et si j’ai envie de combiner plusieurs langues in one sentence, why not hé, kan toch geen kwaad allemaal.

…

…

Hm… ben ik de enige die deze evolutie enigszins betreurt en met een wat twijfelachtig oog gadeslaat?

Ik heb gisterenavond een klacht ingediend namens een cliënte in een Brussels politiekantoor, klacht die bij een andere klacht moet gevoegd worden in een ander gerechtelijk arrondissement.

Er kan gerust gesteld worden dat de uitrusting van het politiekantoor (in een nochtans goede Brusselse wijk) meer dan bedroevend is:

- de stoelen zijn oud en versleten, de stoffen bedekking is gescheurd en een stuk van de voering is verdwenen;

- het is een aantal decennia geleden dat de muren nog een schilderkwast gezien hebben;

- de computers dateren vermoedelijk van deze eeuw, maar dan wel van nét na de millenniumwende;

- via een hemelstergend traag netwerk is het helaas niet mogelijk om de gegevens van de andere klacht op te zoeken, want de netwerken zijn onderling niet verbonden…;

- de brave en zeer welwillende inspecteur van dienst gebruikte zijn eigen GSM om de dienstoproepen door te geven teneinde de ene centrale telefoon te ontlasten…;

- de fardes waarin de nodige documenten verzameld werden, deden al jaren dienst en herbergden lagen etiketten om de wisselende inhoud aan te duiden;

- enzovoort.

Kortom: huilen met de kepie op! In die omstandigheden duurde het dan ook een volle drie kwartier om een nochtans eenvoudige (want reeds door mij opgestelde) klacht te akteren…

Dus, beste politici die met stoere woorden en ronkende volzinnen beweren dat de bestrijding der criminaliteit een topprioriteit is, bij deze een paar eenvoudige tips:

1) investeer in degelijk informaticamateriaal (nieuwe computers, een volledig netwerk, topverbindingen);

2) fris de werkomgeving op. Het is al lang bewezen dat een aangename werkomgeving zeer motiverend werkt.

3) werf extra ondersteunend personeel aan met een gedegen vorming die dergelijke administratieve rompslomp kan afhandelen, zodat het politiepersoneel zich met echte taken kan bezighouden.

U zult zien: dergelijke lange termijn denken (oei! lange termijn in de politiek!?) zal meer dan zijn vruchten afwerpen.