Schiet niet op de pianist, mijnheer De Crem.

Zo gaat dat blijkbaar heden ten dage in de Belgische politiek: eerst ontkent men gedurende een aantal dagen staalhard dat men iets gedaan heeft (m.n. bellen naar de eigenaar van een bar om zijn beklag te doen over het feit dat een bardame vertelt wat ze heeft waargenomen) waarna men dat gegeven dan uiteindelijk toch erkent (in mijn woordenboek heet dit overigens: “liegen” maar soit).

Welke houding neemt men aan? Slaat men een mea culpa? Biedt men zijn verontschuldigingen aan? Erkent men dat men in de fout is geweest? Vindt men een excuus uit (“moeilijke week”, “zware kater”, “lang zitten bellen met Flahaut”)?

Neen.

Men schiet gewoon op de boodschapper: “Blogs zijn een gevaarlijk medium”. En nu maar bidden dat de storm snel voorbijgaat, dat een andere politicus een misstap begaat en dat de pers daar haar pijlen op schiet.

Een beschamende vertoning.

Getekend: een trotse, schijnbaar staatsgevaarlijke blogger.