“De Crem Gate”: een analyse.

Wow. Minister De Crem is erin geslaagd om ongewild een blogstorm te creëren in het wat ingedommelde bloglandschap. Surf naar wat Vlaamse blogs en zie hoe alle bloggers zich verenigd hebben. United we stand! (een leuk overzicht aan links vindt u hier. Speciale vermelding aan Houbi en zijn WOII-poster-parodieën. En ja, ik weet ook wel dat “De Crem Gate” overdreven is, maar als we toch alles veramerikaniseren, dan ook de politiek!)

Als we even het stof laten neerdwarrelen, stelt zich de vraag of dit een spreekwoordelijke scheet in een fles is, dan wel een teken aan de nog steeds spreekwoordelijke wand.

M.i.:

1. kan minstens uit dit ganse verhaal afgeleid worden dat De Crem een héél slechte strateeg is. Iets eerst staalhard ontkennen om het vervolgens schaamvoetend te moeten toegeven is een heel slechte zet. Een simpel “no comment” of zelfs “ja ik had wat teveel gedronken, so what?” en het ganse verhaal was onopgemerkt gepasseerd.

2. mocht de bardame in kwestie het gebeuren op haar blog zetten? Ja. Er is nog altijd iets als vrijheid van meningsuiting. Bovendien had haar post wel degelijk een maatschappelijke relevantie. Niet zozeer dat van die dronkenschap (alhoewel ik zelf ernstige bedenkingen heb bij een minister die laveloos zat zou rondlopen), doch wel het stuk over de nutteloosheid van de verplaatsing. Als dat waar is (ik zeg wel: “als”), dan is dat bijzonder relevant. Een minister die het gepast vindt om een even dure als nutteloze verplaatsing naar NY te maken – ons belastingsgeld, remember? – omdat hij zich zou vervelen in Brussel – aha, is de reorganisatie van ons leger al afgerond ? – dat is meer dan vermeldenswaardig.

3. de maatschappelijke relevantie van dit verhaal is nog toegenomen door de leugen van De Crem. Een minister die liegt, u vindt het misschien al gewoon, ik blijf het op zijn allerminst zeer betreurenswaardig vinden. En bovendien zorgt dit ervoor dat al zijn andere verklaringen ook minder geloofwaardig worden (“waar rook is, is vuur”, nietwaar?). Maar dat hij een slechte strateeg was, dat wisten we al.

4. Zijn blogs gevaarlijk? Ja en neen. Ze zijn al even gevaarlijk als alle andere communicatiemiddelen die toelaten om iemands mening online te zetten. Iemand die een parlofoon ter hand neemt en luidop zijn mening op straat verkondigt is in se op dezelfde manier bezig als een blogger: hij gebruikt een communicatiemiddel om zijn mening wereldkundig te maken. En ja, ik weet ook wel dat een blog iets blijvends is en dat men anoniem te werk kan gaan, enz. Maar ook hier is er niets nieuws onder de zon. Ooit gehoord van clandestiene drukkerijen? Van illegale vlugschriften die gebust werden? Van krantjes die onder de toonbank verkocht werden? Toegegeven, het vergde wat meer middelen en wat meer moeite dan het opstarten van een blog, maar mensen die hun mening wilden verkondigen hebben altijd een middel daartoe gevonden.

Overigens zijn blogs niet boven de wet verheven. Er bestaan tal van middelen om de auteur van een onrechtmatige blogpost aan te pakken, weze het door de blogpost te doen verbieden, dan wel door hem tot schadevergoeding te laten veroordelen. Herlees deze gouden tips om dat te vermijden!

Dus, neen, blogs zijn op zich niet gevaarlijk. Ze kunnen wél vervelend zijn als ze iets naar boven halen dat sommigen liever diep begraven hadden gezien. Maar is dat niet van alle tijden?