Wat ons aller (voor)liefde over Obama (niet) over ons zegt.

Het is een publiek geheim dat als de wereld het voor het zeggen had, Obama met een verpletterende meerderheid zou verkozen zijn. Ik meen ergens cijfers opgevangen te hebben als zou 83 % van de wereldbevolking (USA niet meegerekend) het bolletje naast Obama’s naam rood gekleurd hebben, terwijl slechts 17 % zijn of haar stem aan McCain zou toegekend hebben.

Iemand merkte daarbij op dat dit enthousiasme niet gespeend gaat van een zekere dosis hypocrisie: stel dat een zekere Barack Hussein Obama zich kandidaat zou stellen voor, ik zeg maar wat, het burgemeesterschap in Gent, hoeveel Gentenaars zouden dan met evenveel overtuiging voor hem stemmen?

In eerste instantie ging ik met die redenering mee: velen moedigen een zwarte medemens als president van de VSA aan, doch huiveren bij de gedachte van een donkerhuidige collega-mens in de lokale/nationale politiek.

Toch loopt de vergelijking mank, voor de heel eenvoudige reden dat de associaties die men maakt niet dezelfde zijn.

Wie denkt aan Obama, ziet weliswaar een persoon die een zwarte huidskleur heeft - geërfd van zijn vader - doch associeert die naam toch vooral aan een resem waarden die “lekker dicht” bij huis voelen. Obama is (voornamelijk) opgegroeid in de USA, spreekt vlekkeloos Engels, ging naar een prestigieuze universiteit, was advocaat, is katholiek, getrouwd, heeft 2 kinderen, kortom, beantwoordt op alle vlakken aan het prototype van de betere burger, waardoor zijn huidskleur als het ware een detail wordt.

Denk daarentegen aan een “Belg nieuwe generatie” en velen associëren namen als Obama, Hussein en andere Mohammeds met recente inwijkelingen, die de landstaal amper tot niet spreken, die moslim zijn en - “uiteraard!” zullen ze er bijdenken - niet geïntegreerd zijn. “En daar ga je toch niet voor stemmen zekers, ze nemen al genoeg jobs af?!”

Men mag appelen dus niet met peren vergelijken. Neem dan iemand als Wouter Van Bellingen, ook eerder donker van huid, doch met een sappig Vloamsch accent, getogen en geboren in Vlaanderen, met een naam die Vlaamser klinkt dan Betty vals zingt en daar zal de meerderheid - een paar zeldzame die hard racisten niet te na gesproken - geen enkel probleem mee hebben. Getuige van deze stelling: hij is verkozen.

Kortom, voormelde stelling moet - zoals zovelen - genuanceerd worden en men moet vergelijken wat men kan en mag vergelijken.

Hoezeer ik ook enthousiast moge zijn over Obama’s overwinning (spontaan komt Nike’s slogan in mij op: “Just do it!”), toch relativeert het voorgaande het een en ander. Ja, Obama is half-zwart, doch voor de rest beantwoordt hij in alle opzichten aan het blanke ideaal. Obama is als het ware een gepolijste versie van een zwarte medebroeder waar de scherpe kantjes van af geveild zijn, zodat hij voor het witte deel van de bevolking aanvaardbaar is geworden.

Zijn overwinning is een mooie stap in de richting van een daadwerkelijke open maatschappij waar iedereen zichzelf kan zijn mét het broodnodige respect voor andermans gewoontes, overtuigingen, wereldvisies en geloofsinzichten. Het is m.i. echter een kleinere stap dan velen nu voorhouden.

Er is met andere woorden nog werk aan de winkel.

And now Obama, just bloody well do it and make this world a better place!