Slicing Belgium into pieces ain’t gonna be a piece of cake.

Lang leve Yves Leterme! Genoeg geprofiteerd die Walen! Een schande hoe de minderheid de meerderheid gijzelt! Exit Belgiqueske! Vlaanderen onafhankelijk nu!

Dat is - grosso modo - de samenvatting van het merendeel der reacties die vandaag op de Standaard zijn binnengekomen, aansluitend op het ontslag van Yves Leterme (op een paar zeldzame en kritische tegenstemmen na).

[begin zijsprong] Een aanrader: lees er eens de fora op Franstalige kranten als Le Soir op na en zie hoe eenzelfde situatie op diametraal tegenovergestelde wijze kan bekeken worden. Of hoe eenzelfde gebeurtenis door totaal verschillende brillen kan gezien worden - een wijsheid die overigens treffelijk wordt weergegeven in Rashomon, verplicht kijkvoer voor alle politieke schreeuwlelijkerds [einde zijsprong].

Ach, ware het niet zo lachwekkend, het zou me tegen de borst stuiten, dat simplisme. Natuurlijk: laten we Vlaanderen op een drafje onafhankelijk maken en alles zal zoveel beter gaan, eenmaal we eindelijk verlost zijn van die corrupte, parasiterende etterbuil die Wallonië is. En al even natuurlijk dumpen we alleen Wallonië, doch behouden we Brussel. Want Brussel is een Vlaamsche stad mijnheer, altijd geweest en zal altijd zo blijven!

Als u dat gelooft, heb ik nog een aantal fantastische bouwgronden in Florida voor u te koop…

Bon, tijd voor een broodnodige reality check! Bij deze een kort overzicht van problemen, nadelen en hindernissen die altijd zedig verzwegen worden door zij die de Vlaamse onafhankelijkheid als een fait accompli voorstellen:

- wat gebeurt er met de staatsstructuur België? Verdwijnt het land of blijft het bestaan, doch zonder Vlaanderen? Die tweede optie heeft een paar nadelen voor Vlaanderen die onze Vlaamsdolle vrienden maar al te graag uit het oog verliezen, zoals daar zijn: geen vertegenwoordiging in internationale organen, noodzaak om een quasi volledig nieuw wetgevend kader uit te bouwen, aansluiting vragen bij de E.U., enz. Hebben we dan Vlaanderenland, staat het internationaal nergens. Juicht jubilate!

- wat gebeurt er met de staatsschuld? Vlaanderen vraagt de scheiding aan, dan moet ze logischerwijze de lusten (vrijheid) en de lasten (de schulden van het ter ziele gegane koppel) maar meenemen. Gedaan met de schuldenvrije deelstaat, lang leve de met een schuldenberg kampende nieuwe staat.

- wat met Brussel? Laten we elkaar geen lulkoek verkopen: Brussel is geen Vlaamse stad. Als er nog 10 à 15 % van de bevolking Vlaams spreekt, zal het een succes zijn. M.a.w., Brussel zal niet in de nieuwe Vlaamse structuur passen, hoogstens kan er een preferentieel akkoord (Verdrag) mee afgesloten worden. Dat betekent dat we in een klap een pak welvaartcreatie verliezen. En dat plots al die pendelaars in het buitenland werken en daar dus belast zullen worden. Oeps, een lelijke streep door de financiële rekening.

- wat met de rand? Lijven we die integraal in? Of geven we een stuk af? Krijgt die een speciaal statuut? Ditmaal hebben we immers te maken met een authentieke (taalkundige) minderheid in een land, waarvoor heel wat speciale regels gelden.

- als Vlaanderen de onafhankelijkheid uitroept, zullen m.i. heel wat mensen, die het hiermee niet eens zijn, het land verlaten en naar het Zuiden verhuizen. In een klap zovele tienduizenden inwoners (én hun belastingen) kwijt.

- internationale investeringen? Schud het maar voor een tijd(je)! Als er een ding is waar bedrijven allergisch aan zijn, is het wel instabiliteit. Een pas opgerichte staat met een onzeker juridisch statuut, daar investeert men niet in. Hopsa, nog een klap welvaart kwijt.

- wat met diverse federale instellingen? Als België blijft bestaan, behoren die toe aan die structuur. M.a.w., heel wat musea en andere staatsinstellingen mogen hun kunst- en andere werken afdragen aan België - versie 2.0.

- enzovoort enzoverder.

Kortom, doe weg die rooskleurige bril, steek weg die simplistische slogans. Vlaanderen onafhankelijk is ongetwijfeld een kernachtige slogan die politiek gemakkelijk verkoopt, doch die in werkelijkheid oneindig veel moeilijker te verwezenlijken is. En voor al diegenen die het tegenovergestelde beweren: u droomt niet, u ijlt.

P.S. Betekent deze post dat ik een krampachtige verdediger ben van het “Belgique à papa”? Geenszins. Dat de diverse regio’s hun eigen dynamiek hebben en hun specifieke noden kennen, daar ben ik van overtuigd. Dat de ganse staatsvorm eens grondig moet herdacht worden lijkt me een noodzaak. Maar dan wel graag op een rationele, cijfermatige en emotieloze manier, ver van het sloganeske waarmee we heden ten dage voortdurend om de oren worden geslagen.

P.P.S. En om toch ook een paar positieve ideeën aan te brengen: stel een commissie samen van diverse professoren economie die de omvang van de vermaledijde transfers precies in kaart brengen, zodat iedereen weet waar we over spreken; organiseer een nationaal referendum en aanvaard de uitspraak; zorg ervoor dat politici weer landelijk verkozen kunnen worden (waarom aanvaarden we allemaal dat we voor de helft geregeerd worden door mensen waar we niet eens op kunnen stemmen?); test een aantal voorstellen van zowel het unitaire als het confederale kamp en evalueer na een proefperiode van bijvoorbeeld een jaar; enz. Kortom, wees creatief!