Volksgerechtigheid: bah.

In Gent is de assisenzaak begonnen tegen een 79-jarige vrouw die haar man vermoordde na vijftig jaar (zwaar) onder de knoet geleefd te hebben. [DS]

Ik ken de zaak enkel van hetgeen er over in de pers is verschenen, dus wat ik hier schrijf moet met dat voorbehoud gelezen worden.

In een van de vorige berichten was sprake van het feit dat haar buren en vrienden het een schande vonden dat de vrouw in kwestie 40 dagen in voorhechtenis had gezeten en dat ze voor assisen moest verschijnen, aangezien wijlen haar echtgenoot blijkbaar het accent had gelegd op de “slechte dagen” van de huwelijksbelofte. Ze had met andere woorden een vijftigjarig rothuwelijk achter de rug en dus was het ongehoord dat het slachtoffer nu voor de rechtbank moest verschijnen.

Dat soort reacties doet me huiveren. Zomaar een paar bedenkingen:

- als het dan toch zo’n slecht huwelijk was geweest, had ze kunnen weggaan, in therapie gaan, scheiden, enz., kortom 101 geweldloze oplossingen zoeken;

- waar waren al die mensen die nu schande roepen toen ze het echt nodig had ?;

- ze heeft hem gedood. Geen slagen en verwondingen. Neen,  hij is dood, gestorven, R.I.P. Met een hamer en een keukenmesje en al.

Maar vooral, daar waar het argument mij het meest stoort is: vanaf wanneer is het “gerechtvaardigd” om iemand te doden? Na 50 jaar slecht huwelijk? Na 40 jaar? Na 10 jaar? Volstaat mentale dwang? Of moet er ook wat fysiek, zelfs sexueel misbruik aan te pas komen? Met of zonder littekens? Enzovoort.

Volksgerechtigdheid, definitely niet mijn kopje thee!