Die avond in het politiekantoor.

Ik heb gisterenavond een klacht ingediend namens een cliënte in een Brussels politiekantoor, klacht die bij een andere klacht moet gevoegd worden in een ander gerechtelijk arrondissement.

Er kan gerust gesteld worden dat de uitrusting van het politiekantoor (in een nochtans goede Brusselse wijk) meer dan bedroevend is:

- de stoelen zijn oud en versleten, de stoffen bedekking is gescheurd en een stuk van de voering is verdwenen;

- het is een aantal decennia geleden dat de muren nog een schilderkwast gezien hebben;

- de computers dateren vermoedelijk van deze eeuw, maar dan wel van nét na de millenniumwende;

- via een hemelstergend traag netwerk is het helaas niet mogelijk om de gegevens van de andere klacht op te zoeken, want de netwerken zijn onderling niet verbonden…;

- de brave en zeer welwillende inspecteur van dienst gebruikte zijn eigen GSM om de dienstoproepen door te geven teneinde de ene centrale telefoon te ontlasten…;

- de fardes waarin de nodige documenten verzameld werden, deden al jaren dienst en herbergden lagen etiketten om de wisselende inhoud aan te duiden;

- enzovoort.

Kortom: huilen met de kepie op! In die omstandigheden duurde het dan ook een volle drie kwartier om een nochtans eenvoudige (want reeds door mij opgestelde) klacht te akteren…

Dus, beste politici die met stoere woorden en ronkende volzinnen beweren dat de bestrijding der criminaliteit een topprioriteit is, bij deze een paar eenvoudige tips:

1) investeer in degelijk informaticamateriaal (nieuwe computers, een volledig netwerk, topverbindingen);

2) fris de werkomgeving op. Het is al lang bewezen dat een aangename werkomgeving zeer motiverend werkt.

3) werf extra ondersteunend personeel aan met een gedegen vorming die dergelijke administratieve rompslomp kan afhandelen, zodat het politiepersoneel zich met echte taken kan bezighouden.

U zult zien: dergelijke lange termijn denken (oei! lange termijn in de politiek!?) zal meer dan zijn vruchten afwerpen.