Relativering.

Ik heb me de laatste tijd o.a. bezig gehouden met de vernietiging van de archieven van een reeds enige jaren geleden overleden confrater, wiens carrière meer dan vier decennia overspande alvorens hij de toga finaal aan de haak hing.

In totaal restte er nog zo’n 600 kilo aan dossiers. Zeer ruw geschat komt dat neer op zo’n 700 dossiers, waarin ik steekproefgewijs een aantal zaken nagekeken heb.

Het ging van de meest banale snelheidsovertreding en de run of the mill inning van een onbetaalde factuur naar spectaculaire assissenprocessen die de voorpagina’s van diverse kranten gehaald hebben. Van de echtscheiding die in der minne werd afgerond tot de vechtscheiding waarin niet alleen het meubilair eraan moest geloven, doch volgens mij ook het psychologisch welzijn van de kinderen (ik heb het altijd verbazingwekkend gevonden hoe mensen die elkaar ooit lief gehad hebben zo’n haat t.o.v. elkaar kunnen ontwikkelen). Van overhangende takken tot erfrechtelijke verdeling van imposante villa’s.

Kortom, een massa dossiers, juridische spitsvondigheden, discussies, conclusies, vonnissen en emoties.

Tevreden klanten, ontgoochelde rechtsonderhorigen, fantastisch onderbouwde vonnissen, schabouwelijk gemotiveerde beslissingen, ook dienaangaande was een wijd spectrum terug te vinden.

Maar het meest opvallende is dat die carrière die meer dan veertig jaar geduurd heeft, het professioneel leven van een mens, al die weken, maanden, jaren inspanningen, zweet, tranen, vreugde en verdriet, samengebundeld in dat resterende 700-tal dossiers, binnenkort letterlijk versnipperd zal worden.

Of hoe alles, vanuit een zeker perspectief bekeken, relatief is.