Een flinterdunne grens.
Posted by e-mino on May 25th, 2008 filed in overpeinzingen, personal lifeVrijdag. De twee e-mini’s samen met e-mina naar hun grootouders langs moeders kant in de buurt van Namen. Ontmoeten er aldaar hun twee neefjes (2 & 1 jaar) om samen in de tuin te ravotten.
De oudste is een ravotter pur sang, een duiveltje-doet-al, een onbesaagde waaghals, eentje die zijn ouders dagelijks een pak grijze haren bezorgt.
Hij ontsnapt eventjes aan de aandacht van de aanwezige volwassenen en kruipt - ondanks herhaaldelijk en uitdrukkelijk verbod daartoe - op de bedekking van het zwembad. Die prompt begint door te zakken.
Onze dochter ziet het een en ander gebeuren, begint half hysterisch te roepen (ze ziet immers haar neefje in het zwembad wegzakken) en trekt zo de aandacht van de (groot)mama’s die het duivelse neefje net op tijd uit het zwembad wegtrekken.
Geroep, gehuil, geknuffel, veel emoties.
Of hoe er soms een flinterdunne lijn loopt tussen anecdote en tragedie.
May 25th, 2008 at 11:55 am
Griezelig. Je wilt ner niet aan denken hoeveel kinderen ooit *niet* uit zoiets zijn gehaald.
May 26th, 2008 at 12:35 am
Helaas veel. En het aantal ouders die ik ken die een “net niet” anecdote hebben, is ook al niet meer op de vingers van een hand te tellen!
May 26th, 2008 at 1:14 am
Ons eerste werk toen die vijver er kwam, er een draad met een grendelpoortje eromheen plaatsen.
Toen gingen ze uit bomen vallen, bosjes in brand steken, de waterput nader onderzoeken… kinderen hebben, is geen moment meer op je gemak zijn.
May 26th, 2008 at 1:17 am
Bosjes in brand steken?
Hah, brengt jeugdherinneringen terug:
1) tuinhuisje
2) bos
3) iets dat ik niet mag zeggen of ik krijg half Vlaanderen op mijn dak.