Huug kaartte het al aan in de hem bekende, wat cruë stijl: de quasi-hysterische reacties op het overlijden van de jonge voetballer Sterchele doen toch wat de wenkbrauwen fronsen, zeker wanneer men vaststelt dat het merendeel der commentatoren voorbijgaat aan het feit dat zijn rij- en levensstijl veel, zoniet alles te maken heeft met zijn doodsoorzaak. Voeg er nog aan toe dat eenzelfde gebeurtenis bij een onbekende medemens enkel zou leiden tot schampere commentaren à la “zelf gezocht” en men kan toch vraagtekens plaatsen bij zoveel verering.

Nochtans zijn dergelijke idoliserende reacties geenszins een uitzondering, wel integendeel. De idolatrie is de laatste jaren aan een spectaculaire opgang bezig en vertoont daarbij o.a. de volgende kenmerken:

- het is een ware business geworden. Niet alleen hordes paparazzi verdienen er hun brood mee, heelder publicaties leven bij gratie van de bekende medemensch (denk Story, Dag Allemaal, People, enz.) om van sommige websites zoals Perez Hilton maar te zwijgen (die zo’n 8.000.000+ hits per dag claimt!);

- mensen kijken ernaar op, zijn er jaloers op en zien de sterren dus oh zo graag van hun piëdestal vallen. Twee woorden als bewijs: Britney Spears. Nuff said.

- personage =/ persoon. Veel acteurs klagen erover dat de man in de straat hen volledig identificeert met de personages die ze op het scherm spelen. Zij die een schurk spelen, worden op straat beschimpt, uitgescholden, bespuwd tot soms zelfs fysiek aangevallen. Get a grip, people.

- talent is al lang geen vereiste meer. Vroeger moest je kunnen zingen, spelen, beeldhouwen, schilderen of toch enigszins over een vorm van talent beschikken om het voorwerp van bewondering te worden. Sinds Big Brother volstaat het om ergens te kunnen zitten met een aantal andere mensen om beroemd te worden.

- er is geen enkele vorm van schroom meer. Vroeger publiceerde men foto’s van sterren in openbare gelegenheden en bestond er nog respect voor andermans privé-leven. Heden ten dage worden de meest intieme details van de B.V.’s dezer wereld op straat gegooid, met dank aan zaken als daar zijn: tele-lenzen; verborgen camera’s en microfoons; doorsnuffelen van vuilnisbakken; dikke somme betalen aan minnaressen, voormalige kuisvrouwen en andere nanny’s; letterlijk dag en nacht achtervolgen van sterren; enz.

En het ergste? Dat dit alles nog maar het puntje van de ijsberg is. The worst is yet to come…