Ik ben wat ik zelf zou noemen een “redelijke klager”. Wanneer het leven eens een tegenvaller aan mijn voordeur doet aankloppen zal ik er wel een klaagbede over aanzetten, bij teveel druk en/of chaos in mijn dagelijks bestaan zal ik al eens mopperend uit de hoek komen en bij verregaande vermoeidheid wordt het mij wel allemaal eens te veel, maar me dunkt blijft mijn klaagniveau binnen redelijke perken.

Vandaag ontmoette ik K., een ruw geschat vijfenveertig-jarige dame, aan wiens levensvoordeur al herhaaldelijk werd aangeklopt door de Firma Tegenvallers & Co. Twee overleden kinderen, 2 andere kinderen die niet van de meest evidente zijn, heel hard werken, loon dat eerder aan de karige kant zit, enz.

Maar: een tomeloos enthousiasme, een zeer positieve levenshouding, energiek en fit, zeer goede kok, niet verlegen om enige kwinkslag, genietend van de positieve dingen des levens en zich verzoend hebbend met het feit dat zij blijkbaar meer tegenslag heeft gehad dan anderen. En geen enkele klacht is haar lippen ontvlucht.

Châpeau, beste K., u bent een waar voorbeeld.