Heeft u ooit van Charles Vance Millar gehoord?

De ‘brave’ man in kwestie was advocaat in Canada, geboren in 1853, gestorven in 1926, vrijgezel, zeer welgesteld, zonder erfgenamen, cynicus en groot liefhebber van practical jokes.

Zijn testament was een toonbeeld van zijn bizarre gedachtenkronkels. Naast een resem specifieke legaten (zoals de terbeschikkingstelling van zijn vakantiewoonst aan drie personen die elkaars bloed konden drinken) is artikel 9 van zijn testament de geschiedenis ingegaan als The Great Stork Derby.

Krachtens deze bepaling zou het leeuwendeel van zijn fortuin toegewezen worden aan de vrouw die het meeste (levende) kinderen ter wereld zou brengen binnen de tien jaar na zijn overlijden.

Hij heeft misschien veel in zijn vuistje gelachen bij het opstellen van zijn testament, maar hoeveel kinderen zijn niet ter wereld gebracht in de hoop alzo de hoofdprijs weg te kapen? Hoeveel vrouwen zijn niet in min of meerdere mate gedwongen geweest om zwanger te worden? Hoeveel mannen hebben hun zes, zeven of acht kinderen gebaard hebbende echtgenotes niet in de steek gelaten toen bleek dat dat veelvoudig gejong niet voldoende was om in ’s mans erfenis te delen?

Voorwaar een toonbeeld van verregaand cynisme, me dunkt.

Overigens zou de “prijs” uiteindelijk gedeeld worden door vier vrouwen die elk negen kinderen baarden in het decennium na zijn heengaan. U leest het correct: negen kinderen in tien jaar. Make your own maths!