Zelden, heel erg zelden, eigenlijk quasi nooit kan ik eens neurotisch uit de hoek komen (nota aan mijn vrienden: u wordt tijdelijk gebannen uit de comments :D).

Maar één voorbeeld waarin “neurotisch” ongetwijfeld een mooi eufemisme uitmaakt, is mijn voorliefde voor bepaalde cola.

En dan heb ik het natuurlijk niet over Cola light, Cola light Lemon, Cola light Lemon zonder cafeïne doch met vitaminen en wat melkpoeder voor de kleine. Nee, al die brol is niet aan mij besteed. Vade retro Cola Lightas!

Ik heb het vanzelfsprekend over échte cola. Coca Cola. Mét suiker. Mét cafeïne. Mét smaak.

Welnu, beste bloglezers, ik ben er heilig van overtuigd - en mijn smaakpapillen bevestigen het keer op keer - dat er een wezenlijk verschil bestaat in de smaak van cola in functie van zijn verpakking (blik, fles, etc.)

Mijn voorkeurslijst gaat als volgt (onder dien verstande dat het steeds om (ijs)koude cola dient te gaan natuurlijk!):

- cola uit een blikje. Heerlijk. The best there is.
- cola uit een kleine glazen fles. A close second.
- cola die zonet nog siroop was (denk: McDonald’s, Quick en consoorten). Al iets minder, doch nog altijd best te drinken.
- cola uit een grote glazen fles. Dit wordt al heel erg limiet. Enkel bij heel grote dorst en afwezigheid van alternatieven.
- cola uit een plastieken fles (groot of klein). No way José. Voor mij al niet meer te drinken.

Nochtans gaat het - en dat weet ik ook wel - telkens om hetzelfde product. Maar toch smaakt het telkenmale volledig anders.

Zijn er nog cola-fans die dezelfde indruk hebben? Of neemt u nu massaal de telefoon op om mannen met een wit nauwaansluitend jasje richting huize e-Mino te sturen?