[dit is een bijdrage van Yab in het kader van mijn Gastbloggen-stokje]

e-mino verbaasde zich over mijn antwoord op zijn filosofische vraag. De gestelde vraag deed me terugdenken aan een gelijkaardige vraag die ons tijdens de verplichte lessen filosofie in eerste kan (van bachelors en masters was toen nog lang geen sprake) voorgeschoteld werd. Wat als je de keuze krijgt om een pil te nemen die je kan garanderen dat je de rest van de leven gelukkig zal zijn. Er is wel een adertje onder het gras: je zal er de rest van je leven als een idioot bijlopen. Voor mij leek de keuze ook toen al evident: geef mij die pil maar, wat kan het mij schelen dat ik er als een idioot bijloop als ik mij niet bewust ben van dat feit? Een controversiële keuze, zo bleek, want de meeste van mijn medestudenten zouden de pil categoriek weigeren.

Nu moeten jullie niet denken dat ik een voorstander ben van druggebruik of zo, integendeel, weinig respect voor mensen die hun lichaam door verslavingen om zeep helpen, maar een onschadelijk pilletje, zonder neveneffecten, dat geluk garandeert, wat kan daar nu mis mee zijn? Veelgehoorde cliché-antwoorden zijn: “jamaar, zonder dalen kan je de toppen toch niet appreciëren” en “altijd gelukkig zijn, dat lijkt toch maar saai.” Wel, beste mensen, jullie mogen mij eens komen uitleggen wat er saai zou zijn aan altijd gelukkig zijn. Klinkt mij geweldig in de oren. Nooit een sterfgeval, geen ongelukken, geen ziektes, tijd om je toe te leggen op de dingen die je het liefste doet, een uitdagende job, de mogelijkheid om te reizen zoveel je wil, een fantastische relatie, geweldig goeie seks,… Zelfs al wist ik met zekerheid dat mijn leven zou eindigen binnen 25 jaar, ik zou niet twijfelen.

De vraag die gesteld werd in de filosofieles is wel verwant, maar niet helemaal gelijk aan de vraag van e-mino. Wat de meeste mensen afschrikte bij het nemen van de pil, was het feit dat ze hierdoor idioot zouden worden. En dit brengt me dan bij een ander idee dat ik al een tijd meedraag: ignorance is bliss. Het valt mij op dat mensen die niet te hard nadenken over het leven, de zin ervan, de miserie rondom ons, hun eigen rol in het geheel, veel gelukkiger zijn dan zij die dit wel doen. Let op, als mens sluit je je sowieso af voor te erge miserie. Als je je alles persoonlijk moet aantrekken, zou je leven een hel worden. Maar hoe meer je weet, hoe meer je beseft hoe klein je eigen invloed op het grote geheel is. Genoeg druppels koelen de hete plaat af, maar ik voel me soms een watermolecule.

You should have taken the blue pill, Neo. (En dat had ons ook twee barslechte films bespaard.)

{Yab stuurt het stokje door naar Goya, Lime en Lamazone.