Voor elk wat wils.

Initiële titel voor deze post: “Over stokjes, kuisvrouwen, advocaten, druk en andere al dan niet enigszins samenhangende gedachten“. Bereid u dus maar voor op een amalgaam aan gedachten, ideeën en andere overschouwingen.

De reacties op mijn Gastbloggen-stokje waren overweldigend. Dank aan Els, Georgina en Zapnimf voor hun respectievelijke bijdragen. En ik zie dat intussen de drie dames het stokje doorgegooid hebben en dat de verdere ontvangers al even enthousiast gereageerd hebben. Benieuwd waar het een en ander zal eindigen! En intussen is er al een lezer die zijn weg naar deze blog gevonden heeft. Kruisbestuiving rules!

Zonder dat ik het wist blijkt dat Georgina en Zap allebei poetsvrouwen zijn. Beide dames spelen met woorden, ontvouwen poëtische beschouwingen op papie…euh het scherm, leggen hun zieleroerselen bloot en zien zo een groeiende schare fans de weg naar hun webstekken vinden. Daarmee en passant allerhande (overigens totaal onterechte) vooroordelen over poetsvrouwen uit de weg helpend. Dames, keep up the excellent work.

Waarmee ik overigens niet de minste afbreuk wil doen aan Els‘ bijdrage. Zoals steeds, vlot, boeiend, snedig geschreven en met de nodige schrijffouten. :-p

Onderschat daarbij niet dat Els advocaat is, waardoor het voor vele mensen een evidentie is dat zij goed kan schrijven. Advocaten zijn toch woordenkunstenaars, nietwaar? Het een en ander kan de nodige druk veroorzaken. Vooroordelen, weet u wel?

Nog een vooroordeel? Alle advocaten zijn rijk. Yeah right, ik zou ze niet te eten willen geven, de confraters die wel thuis moeten blijven wonen omdat hun maandelijkse honoraria niet volstaan om zelfstandig te wonen.

Even een vrolijker noot. De 5e paragraaf van deze post van Michel behoort tot het grappigere dat ik de laatste tijd gelezen heb.

En tot slot nog wat losse gedachten en vragen. Wanneer komt e-Mino jr. nr. 2? Châpeau aan alle vrouwen die bevallen. Het moet toch tot op zekere hoogte een wat angstaanjagende gebeurtenis zijn. Een werkdag zonder een minuut ontspanning geeft een licht roesgevoel, doch ook een diepe vermoeidheid. Of hoe een dag met het hoofd werken toch een fysieke vermoeidheid kan opleveren. Terwijl dit oorspronkelijk een vakantiedag had moeten zijn. Niet zomaar een day off. Nee, een Commodore Amiga dag. Wie heeft daar nog mee gewerkt/gespeeld? Beter nog: wie gebruikt er af en toe nog een?

Einde van de week.

Weekend.

Yay!