Zo

[dit is een gastpublicatie van Els in het kader van mijn Gastbloggen-stokje]

Fase 1: ’s Nachts om drie uur wakker worden, over een dossier piekeren, je denkt dat je het kwijt bent. Opstaan, 15 kilometer naar je kantoor in het Gentse rijden, je kantoor uitkammen, op het einde eens in het klassement kijken. Vaststellen dat het dossier gewoon op de juiste plaats in het klassement ligt. Dom. Je blijft maar meteen wakker en begint te werken.
Fase 2: In slaap vallen, en dromen dat je een mail krijgt van een cliënt die je heeft geraadpleegd in een schier onmogelijke zaak, waar je al weken van wakker ligt. “Geachte Meester. Ik wil u laten weten dat ik de tegenpartij heb gesproken, en dat hij akkoord gaat met ons voorstel. Ik mocht al een eerste betaling ontvangen! Na al die jaren komt er schot in de zaak. Ik zal u dan ook onmiddellijk de gevraagde provisie betalen.” Wakker worden, overmand door een gelukzalig gevoel. Eindelijk verlost van rot zaak. Gelukzalig gevoel maakt plaats voor achterdocht. Er klopt iets niet. Er is geen reden om gelukzalig te zijn. KWant er is geen mail. Er is geen akkoord, en ook geen geld. Dat wilt zeggen dat je die 20 bladzijden conclusies toch moet produceren én neerleggen tegen vier uur p.m.
Fase 3: Eindelijk ontspanning. Shoppen in de Brabantdam, dankzij een gigantische ereloonstaat die net betaald werd. Het is lekker warm, en je voelt je behoorlijk comfortabel. Iedereen kijkt een beetje vreemd, maar ja, je weet dat je soms te achterdochtig bent. Mooie schoenen. Leuk jasje. En kijk, wat leuk! Daar loopt dingske, van vroeger op school! Dingske houd je tegen en neemt je stevig vast, bij beide schouders. Grinnik. “Psst” zegt dingske: “ik dacht dat advocaten op straat geen toga droegen?” Damn, heb je die nog aan? Ja dus.
Fase 4: Avond. Telefoon uit de gevangenis. een cliënt van vroeger vraagt of je onmiddellijk kunt langskomen. Hij krijgt zijn kinderen niet meer te zien. Een vlaag van professioneel enthousiasme doet je “ja, ik kom meteen” antwoorden. Binnen tien minuten. “Dank u, Meester, dank u” Bent u dan in Brussel op dit moment? “Huh”, zeg je. “Neen, in Gent”. “Ik zit wel in Vorst, he Meester. U komt toch he? Vanavond? Vanavond toch, he?
Vier uur later. Je staat onder de douche in de hoop de jeuk van de vlooienbeten te verzachten. Je lief zegt dat je maar beter in de zetel slaapt.
Vier gevallen- gelukkig niet enkel uit mijn eigen loopbaan gegrepen. Maar mocht iedere dag verlopen met een incidient van dat kaliber, dan zou ik vast en zeker overgaan tot
Fase 5
Je besluit het over een andere boeg te gooien en gaat naar de jobbeurs van de Stad Gent. Omdat je vindt dat je favoriete stad het beste personeel nodig heeft. Iemand zoals jij dus, misschien.

Fase 6: Je overweegt om een glas whisky te drinken. Je lach jezelf uit en kiest gewoon voor een yoghurtje. Door de halfopen deur kijk je naar je slapende oogappel . Je stuurt je mail door naar naar E-Mino. De Gentse Zwijger, Michel, en Pharailde krijgen een uitnodiging om bij jou te gastbloggen. Dank u, E-Mino.