Filosofische vraag van de dag.
Posted by e-mino on April 20th, 2008 filed in overpeinzingenBeeld u in: op een dag wordt u een unieke mogelijkheid aangeboden. Iemand met wonderbaarlijke krachten (God, genie uit een lamp, toverfee, whatever - dat is nu even niet het punt) kan u garanderen dat u nog 25 fantastische jaren zult leven. Een kwarteeuw zonder enige vorm van ziekte, altijd bijgestaan door uw geliefden, met fantastische werkervaringen, prachtige reizen, nooit enige geldzorg, een leuk huis, tal van vrienden, voortdurende nieuwe ervaringen, enzovoort enzoverder.
Binnen 25 jaar, dag op dag, is het echter afgelopen en zult u er het bijltje bij neerleggen. Op volledig pijnloze manier weliswaar, maar gedaan is gedaan. Geen dag, geen uur, geen minuut, geen seconde erbij. U weet dus nu reeds wanneer u deze aardbol zult verlaten.
Wat kiest u?
Vijfentwintig gelukkige jaren? Dag na dag zonder kopzorgen. Maar met een op voorhand bekende en onvermijdbare einddatum.
Of gaat u voor een verderzetting van uw leven? Met goede en slechte dagen. Met verdriet, doch ook hoop en vreugde. Dat morgen kan eindigen wanneer u verstrooid de straat oversteekt. Of dat u nog zestig of meer levensjaren kan opleveren alvorens u uw laatste levensadem uitblaast.
Persoonlijk ga ik voor optie 2. Ik ga liever voor de onvermijdbare ups and downs van het leven te willen gaan met die soms onaanvaardbare en dan weer heerlijke onvoorspelbaarheid van het vallen van die laatste levensdag veeleer dan voor een weliswaar niet te versmaden kwarteeuw aan zorgeloosheid doch met een m.i. te allesomwezig naderende hakbijldatum.
April 20th, 2008 at 10:42 am
Alle dagen dat alles voor de wind gaat? Het zou snel saai zijn, denk ik.
April 20th, 2008 at 11:52 am
Ik neem de vijfentwintig jaar. Thank you very much.
April 20th, 2008 at 12:32 pm
Ik denk ook dat het zonder de standaard ‘dingen des leven’ maar saai zo worden. Een relatie waar het nooit eens slecht gaat, blijft ook niet duren, zeggen ze. Het moet af en toe eens stormen om de slechte bladeren van de bomen te laten vallen.
(akkoord, mijn voorbeelden zijn misschien wat krom)
April 20th, 2008 at 2:05 pm
Moeilijke keuze. Ik weet niet direct wat ik zou kiezen. 25 jaar zonder zorgen is natuurlijk een lange tijd. Misschien moet je wel tegenslagen kennen om van de goede momenten te kunnen genieten. Maar vele jaren van tegenslagen is natuurlijk ook niet alles.
April 21st, 2008 at 3:15 am
Stel me die vraag nog eens als ik 60 ben. Ik ga dan voor 1. Tot dan: 2.
April 23rd, 2008 at 12:12 am
2. Zonder twijfel. Ok, ik heb sowieso niet te klagen, moet ik toegeven. Ik heb zo al een fantastisch leven dat altijd wel min of meer op rolletjes loopt. Maar echt 25 lange jaren zonder ook maar de minste uitdaging, zonder doelen, zonder dingen waar je voor moet vechten? No thanks, voor geen goud ter wereld zelfs. Al zou ik wellicht wel anders piepen als ik de ene tegenslag na de andere had gehad…
April 23rd, 2008 at 12:23 am
@ yab: oei, dat geeft de indruk dat jouw huidig leven jou geen voldoening schenkt?
@Dirk: grappig, maar in mijn oorspronkelijk opzet dacht ik om de periode korter te maken naarmate men ouder was.
Het blijft in ieder geval een leuk dilemma.
April 28th, 2008 at 5:29 am
Nu, psychologen zijn het zelden eens, maar toch is er consensus over het feit dat een mens niet kan leven met het idee van een vooropgesteld tijdstip van overlijden. Een zieke mens moet heel wat kracht verzamelen voor hij zoiets kan aanvaarden, en een mens die gezond is en dàt jaar ziet aankomen zal geen plezier meer hebben aan dit aardse bestaan: te meer als hij of zij vaststelt dat hij of zij er binnen 25 jaar gezond en wel bij loopt. Maar! Veel belangrijker: wij leven niet enkel bij gratie van onszelf, maar ook bij gratie van de anderen. In die zin is de “25 jaar” een soort zelfgekozen dood van de meest egoïstische soort, aangezien je die “geliefden” dan achterlaat. De eerste optie is gewoon lichtjes pervers.