Beeld u in: op een dag wordt u een unieke mogelijkheid aangeboden. Iemand met wonderbaarlijke krachten (God, genie uit een lamp, toverfee, whatever - dat is nu even niet het punt) kan u garanderen dat u nog 25 fantastische jaren zult leven. Een kwarteeuw zonder enige vorm van ziekte, altijd bijgestaan door uw geliefden, met fantastische werkervaringen, prachtige reizen, nooit enige geldzorg, een leuk huis, tal van vrienden, voortdurende nieuwe ervaringen, enzovoort enzoverder.

Binnen 25 jaar, dag op dag, is het echter afgelopen en zult u er het bijltje bij neerleggen. Op volledig pijnloze manier weliswaar, maar gedaan is gedaan. Geen dag, geen uur, geen minuut, geen seconde erbij. U weet dus nu reeds wanneer u deze aardbol zult verlaten.

Wat kiest u?

Vijfentwintig gelukkige jaren? Dag na dag zonder kopzorgen. Maar met een op voorhand bekende en onvermijdbare einddatum.

Of gaat u voor een verderzetting van uw leven? Met goede en slechte dagen. Met verdriet, doch ook hoop en vreugde. Dat morgen kan eindigen wanneer u verstrooid de straat oversteekt. Of dat u nog zestig of meer levensjaren kan opleveren alvorens u uw laatste levensadem uitblaast.

Persoonlijk ga ik voor optie 2. Ik ga liever voor de onvermijdbare ups and downs van het leven te willen gaan met die soms onaanvaardbare en dan weer heerlijke onvoorspelbaarheid van het vallen van die laatste levensdag veeleer dan voor een weliswaar niet te versmaden kwarteeuw aan zorgeloosheid doch met een m.i. te allesomwezig naderende hakbijldatum.