Hier word ik echt, echt, écht niet goed van.
Posted by e-mino on April 18th, 2008 filed in opinieNieuwsberichten komen van alle kanten op ons af. Via kranten, magazines en andere gedrukte media, op het web, op televisie, op de radio, via vrienden en kennissen, enzovoort. Bij de meeste staan we niet meer stil. De informatie valt onder de “hap slik weg” categorie.
Dat geldt zelfs voor erge berichtgeving. “Dit weekend 15 doden op de ’s lands wegen”. Het haalt niet eens de voorpagina meer. We zien alleen een cijfer staan en denken “tiens, 15″. “Gezindsdrama te X”. We halen de schouders op, denken “nog een” en lezen verder.
Maar af en toe zijn er berichten die zo gruwelijk zijn, zoveel lijden beschrijven, zo door merg en been gaan dat ik er niet goed van word. Het bericht dat vandaag in De Standaard is verschenen over een reportage over de verkrachtingen in Oost-Congo (link), is er zo eentje.
Ik heb reeds vroeger over de Oost-Congolese tragedie geschreven, maar dit bericht tart echt elke verbeelding. De extreme vormen van sadisme, de folterpraktijken waarbij niemand, maar dan ook niemand wordt gespaard, het raken van mensen in hun diepstgaande relaties (moeder-kind bijv.), ik heb er geen woorden voor. Als reïncarnatie zou bestaan, zou ik de indruk hebben dat de crème-de-la-crème van de nazi-beulen zich collectief gereïncarneerd heeft in Oost-Congo.
En toch doet quasi niemand iets. Een paar moedige reporters trachten dit met de moed der wanhoop onder de aandacht van de (wereld)bevolking te houden (châpeau aan DS voor hun rubriek Oost-Congo overigens). Een paar politici kramen wat stoere praat uit doch verschuilen zich dan achter dure termen als “politiek overleg”, “diplomatieke relaties”, “broos herstel”, enz. En de verkrachtingswaanzin, zij woedde verder.
Wat kunnen we hier in hemelsnaam aan doen? Ik weiger om mijn schouders op te halen en niet tenminste mijn (mogelijks totaal nutteloos overigens, zo naïef ben ik nu ook weer niet) steentje bij te dragen om aan deze situatie te verhelpen.
Ach, hoe ouder ik word, hoe vaker ik de indruk heb dat deze wereld mij ontgaat.
April 18th, 2008 at 3:52 am
Ik deel volledig je gevoel of mening. Ik durf zelfs niet gaan kijken achter je link.
Wat kunnen we doen? Niets. Het erg vinden, betogen, … maar wat verandert dit? Dat je je onmacht geuit hebt.
Het is idd niet te geloven dat dit mogelijk is. Die mensen moeten knettergek zijn, ook de slachtoffers die het overleven.
Het doet mij denken aan de dictatuur in Zuid-Amerika in de jaren ‘70.
Wij beseffen gewoon niet hoeveel geluk we hebben om in ons Belgen-landje te wonen en zeuren over banaliteiten… Ik zelf ook, hoor…
Wat mij dan wel weer deugd doet, is om zo’n blogpost tegen te komen en het gevoel te hebben dat ik niet de enige ben die daarover piekert en zich luidop vragen stelt.
April 18th, 2008 at 5:11 am
In dit specifieke geval is het wel zo dat onze regering in staat zou moeten zijn om iéts te doen. Vind ik. Het feit dat bepaalde verslaggeving weinig impact heeft op het beleid is heel droevig.
April 18th, 2008 at 5:14 am
Merk het verschil op:
- de commotie rond de consultantsvergoedingen betaald door Leterme. De parlementariërs struikelen quasi over elkaars voeten om het woord te nemen, het wordt voorpaginanieuws in alle kranten, verklaringen worden afgelegd in het nieuws, etc.
- de gruwel in O-Congo? Radiostilte…