De doodstraf.

Posted by e-mino on April 17th, 2008 filed in controverse, opinie, recht

U heeft het misschien gelezen: het Amerikaans Hooggerechtshof heeft het licht op groen gezet voor de uitvoering van de doodstraf via een dodelijke injectie. Een tweetal terdoodveroordeelden hadden een procedure ingespannen om deze executievorm te doen verbieden. Blijkt immers dat de injectie uit drie middelen bestaat: één die de betrokkene in slaap doet vallen, een tweede die hem fysisch verlamt en het laatste dat hem doodt. Bij sommigen werkt het eerste ingrediënt echter niet. Gevolg: de bestemmeling van de naald lijdt gruwelijke pijnen doch kan zich hier niet tegen verzetten gelet op het tweede ingrediënt dat hem fysisch blokkeert.

Maar het American Supreme Court heeft er dus anders over geoordeeld. Dodelijke cocktails zijn ok bevonden en dus wordt het moratorium dat in sommige staten gold opgeheven en kan er weer lustig geëxecuteerd worden. [bronnen: DS, CNN].

Een gemiste kans, me dunkt.

Persoonlijk ben ik een onverhoolde en absolute tegenstander van de doodstraf. Ik vind het barbaars om een andere mens af te maken, zelfs onder een dun laagje vernis als daar is “een fair proces”. Hoeveel advocaten, rechters, juryleden en andere wettelijke bepalingen men er ook tegenaan gooit, de doodstraf is en blijft het (doel)bewust doden van een andere mens.

Ik vind het dan ook een zeer onrustmakende evolutie dat de roep om de doodstraf opnieuw in te voeren steeds luider weerklinkt, ook in naburige landen (in Nederland bijv. is dat blijkbaar de wil van 42 % van de bevolking).

Nochtans kan geen enkele van de gebruikelijk aangevoerde argumenten mij overtuigen:

- afschrikeffect. Welk afschrikeffect? Studies hebben aangetoond dat het al dan niet bestaan van de doodstraf geenszins potentiële misdadigers afschrikt.

- een vergelding voor de nabestaanden. Wees dan tenminste eerlijk: noem het niet “vergelding” maar zeg “wraak”. Maar door toepassing van het adagium “oog om oog, tand om tand” verlaagt men zich net tot het niveau van de dader m.i. Geen geldige reden dus.

- besparend. A la limite. Het is een feit dat het de maatschappij minder zal kosten om een gevangene te executeren veeleer dan hem 30,40 of zelfs 50+ jaar in een gevangenis te houden. Maar is dat een voldoende reden om een moord te legitimeren? Niet wat mij betreft.

Maar bon, gesteld dat ik een regime zou wonen waarin op democratische wijze de (liefst duidelijke) meerderheid van de bevolking zich voor de doodstraf zou uitgesproken hebben, dan zou die minstens aan de volgende voorwaarden moeten voldoen:

- de doodstraf wordt enkel toegepast op meerderjarige personen, die minstens een normale intelligentie hebben en geestelijk gezond zijn;

- de doodstraf wordt enkel toegepast indien er geen enkele vorm van twijfel bestaat over wie de dader is. Onschuldigen executeren is een zware maatschappelijke schande. Dit betekent: vrij afgelegde bekentenissen, een aantal duidelijke, betrouwbare getuigenissen en idealiter nog bijkomend feitelijk bewijsmateriaal (vingerafdrukken, bloedsporen, videomateriaal, enz.);

- er moet een eerlijk en fair proces plaatsvinden mét beroepsmogelijkheid. De betrokkene moet verdedigd worden door goede, gemotiveerde en gespecialiseerde advocaten ter zake.

- de doodstraf mag enkel voorzien worden voor die personen die - zo objectief mogelijk bepaald - geen enkele kans hebben op beterschap. Ik dacht bijvoorbeeld aan iemand als Charles Manson die wel altijd een maatschappelijk gevaar zal blijven (alhoewel men zich in dit geval vragen kan stellen over ’s mans geesteswelzijn!).

- de doodstraf mag enkel toegepast worden voor een zeer limitatief omschreven lijst van zeer ernstige misdaden (meervoudige moorden bijv.);

- eenmaal een definitieve veroordeeling uitgesproken is, wordt de doodstraf spoedig én pijnloos uitgevoerd. Geen jarenlange wachttijden op death row!

Voor zover die voorwaarden strikt nageleefd worden, zou de bittere pil die de doodstraf voor mij is iets gemakkelijker te slikken zijn. Maar de smaak zou nog steeds zéér bitter zijn.

P.S. Het genie dat Franquin was vat mijn argumentatie zoveel beter samen in deze fantastische Zwartkijken-strip: