Liever blind of doof?

Ik was met een collega wat aan praten deze middag (denk koetjes, denk kalfjes) en we kwamen op het onderwerp van blindheid terecht. Dit deed me denken aan een gesprek dat ik ooit gehad heb over de keuze tussen blind of doof worden.

Wat te kiezen (er even van uitgaand dat men moet kiezen, het spreekt voor zich dat ik beide gebreken graag nooit op mij van toepassing zou zien!)? Persoonlijk zou ik voor doof gaan, denk ik, aangezien het leeuwendeel van mijn wereld én mijn passies visueel zijn (films, boeken, strips, foto’s, e.d.m.). Ook mijn werk als advocaat is blind bijzonder moeilijk verder te zetten (alhoewel er één blinde confrater actief is in Brussel). Kortom, mijn zicht verliezen is voor mij een absolute nachtmerrie.

Mijn collega daarentegen opteerde net voor het omgekeerde. Hij is immers een grote muziekfan en kan zich zijn leven niet inbeelden zonder muziek. Zijn keuze was dus reeds gemaakt.

Ik meen me trouwens te herinneren dat vanuit “medisch” oogpunt doof zijn als erger wordt beschouwd dan blind zijn, aangezien het niet alleen de communicatie met de buitenwereld sterk bemoeilijkt doch ook iemands oriëntatievermogen negatief beïnvloedt.

Maar toch, als ik zou moeten kiezen, denk ik toch voor doof te gaan.