Recent werd ten huize e-Mino de laatste aflevering gezien van The West Wing bekeken. Een traan werd geplengd bij het  afscheid van deze fantastische reeks (waarover meer in een latere blogpost - bij deze alvast de IMDB-link).

The West Wing eindigt met het afscheid van President Bartlet, die zijn post-presidentiële periode met enige argwaan tegemoet gaan. En dat is perfect begrijpbaar, aangezien m.i. Amerikaanse presidenten in een enorm zwart gat moeten vallen eenmaal hun mandaat ten einde is gekomen.

Sure, ze blijven 24/7 onder bewaking, ze worden nog regelmatig in de pers opgevoerd en verdienen een meer dan aardig zakcentje door her en der lezingen te geven. Edoch, dat alles neemt niet weg dat het plotse verlies van die enorme machtspositie, van de mogelijkheid om beslissingen te nemen die wereldwijde gevolgen hebben, van het letterlijk geschiedenis kunnen schrijven, een enorme downer moet zijn. Weg (al)macht, welkom herleiding tot een quasi normaal burgerbestaan.

Dat alles geldt des te meer buiten de VSA. Zo zijn in de meeste Europese landen geen specifieke voorzieningen getroffen voor staatsleiders die niet herkozen worden. 

Je kan dan ook maar beter niet te vroeg de hoogste politieke positie bekleden. Wat anders te doen met die vele post-hoogste-rang jaren?

Ik zou het graag eens vragen aan Valéry Giscard d’Estaing, wiens présidence al meer dan een kwarteeuw achter hem ligt. Vind in die omstandigheden maar eens een rol die kan tippen aan jouw vorige positie (zie ook - al is het “maar” op Belgisch niveau - Wilfried Martens).

Dit gezegd zijnde zou ik het absoluut niet erg vinden als een van de diepste zwarte gaten ooit ligt te wachten op George W. Bush, ongetwijfeld een van de ergste presidenten van de USA. Alhoewel ik vrees - en dit is het intrieste aan zijn geval - dat de man niet eens van kwade wil is, doch gewoonweg overtuigd is dat hij goede keuzes heeft gemaakt. Laten we dus alvast hopen dat de volgende president wat minder wereldvreemd, geïndoctrineerd en hardline gelovig zal zijn!