Willen alle lezers van deze blog bij wie de titel van deze blogpost een belletje doet rinkelen even hun vinger opsteken? Of een comment plaatsen? Of Ctrl-Alt-Del duwen? Of welke andere daad dan ook stellen die aantoont dat de titel in kwestie zich niet in terra incognita in hun hersenpan terechtkomt?

Ik vermoed dat er hoogstens 2 à 3 op de 100 hierop bevestigend zullen antwoorden en dat van die enkelingen een meerderheid in Brussel zal wonen en/of een filmliefhebber zal zijn.

Bienvenue chez les Ch’tis, dames en heren, is immers de titel van een film die letterlijk alle records aan het breken is in La Douce France en zelfs goed op weg is om het record van La Grande Vadrouille (u hoogstwaarschijnlijk welbekend) en Titanic te verbreken! [links: IMDB, Boxofficemojo 1 en 2, AlloCiné, Cinéfeed].

Heeft u nochtans van dit boxoffice mirakel, van deze Franse filmpletwals gehoord? Ongetwijfeld dus niet.

Speelt hij in enige Vlaamse filmzaal? Al evenmin.

Ach, waar is de tijd dat de Franse cultuur zich tot hier uitstrekte? Ik herinner me dat ik als jonge snaak naar de Decascoop ging en er La Soupe Aux Choux en zelfs Le Jumeau mocht zien. Voorwaar geen cinematografische hoogvliegers, doch als jongeman kon ik die Franse humor nog best smaken. En de huidige vervangers - Engelse eenheidsworst met als voornaamste ingrediënten CGI, gerecycleerde scenario’s, sequels, kartonnen acteurs en andere grootste gemene delers - zijn m.i. niet noodzakelijkerwijs een grote vooruitgang.

Vienne la nuit sonne l’heure
Les jours s’en vont je demeure

(uittreksel uit Le Pont Mirabeau van Guillaume Apollinaire)