Aansluitend op mijn Mijmering-post heeft een vriend mij een fantastisch gedicht bezorgd, dat ik graag met jullie deel. Uit een persoonlijk opzicht is het vrij toepasselijk, aangezien ik net een aantal begrafenissen achter de rug heb.

Bij deze Funeral Blues van W.H. Auden:

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.
 
Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He is Dead.
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.
 
He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last forever: I was wrong.
 
The stars are not wanted now; put out every one,
Pack up the moon and dismantle the sun,
Pour away the ocean and sweep up the woods;
For nothing now can ever come to any good.