Mijmering.

De herinnering is het enige paradijs

waaruit je niet kunt verdreven worden.

Ik zag deze mooie zin staan in een dankbetuiging die vandaag in De Standaard gepubliceerd werd (ja, beste lezers en lezeressen, ik ben al zo oud dat ik ook “de annoncekes” lees in de krant).

It struck a sensible chord, zoals onze Engelstalige vrienden zouden zeggen. Er zijn inderdaad vele mooie, idyllische plaatsen, situaties en omstandigheden waaruit je verdreven kunt worden. Een perfecte relatie, een fantastische vriendschap, een ongelofelijke vakantie, allemaal kunnen ze, vaak zeer plots, een einde kennen. Een onverwachte verbanning uit wat zonet nog een tuin van Eden was.

Herinneringen daarentegen zijn van een andere orde. Niemand kan u uit uw herinneringen verjagen, het is een van de weinige zaken waar men heer en meester over is. Ieder kan aldus zijn eigen herinneringenparadijs creëren.

Al is ook dat - helaas - tot op zekere hoogte relatief. Herinnerigen vervagen, stompen af. Na zovele jaren vergeet men bepaalde details, kan men zich de stem van deze of gene persoon niet meer herinneren, maken smaken, geuren en andere zintuiglijke waarnemingen geen deel meer uit van het herinneringspakket.

Maar zelfs dan, zelfs wanneer de verwoestende werking des tijds haar detailuitwissende arbeid verricht heeft, dan nog blijven herinneringen leuke plaatsen om in te vertoeven, plaatsen waar men even de realiteit verlaat, waar men zich even kan wentelen in leuke momenten uit het verleden, waar men zijn of haar eigen paradijs even kan herbeleven.

Voorwaar een echt mooie zin.