Het was mij de voorbije zomer al opgevallen bij het kuieren langs de Belgische kustlijn: pubers, te jong om het dwingend verzoek van hun ouders om met hen mee te slenteren te kunnen afwijzen en toch ook al oud genoeg om het allemaal maar gezaag te vinden, die slechts één oortje van hun i-pod inhadden. Zo kunnen ze naar hun favoriete muziek luisteren terwijl ze tegelijkertijd het discours van hun ouders volgen en op gepaste tijden kunnen uchuchen [nota: "uchuchen = uch zeggen als teken van afwijzing, bevestiging of, meer in het algemeen, inhoudsloze reactie op andermans monoloog"].

Deze morgen zag ik in de metro een variatie: een bende jongelingen (14 à 16 jaar) die met elkaar in dialoog waren getreden, terwijl ze allemaal één oortje inhadden waaruit - duidelijk hoorbaar - muziek aan het vloeien was.

Blijkbaar is dit een nieuwe rage/trend. Om permanent muziek gevoed te worden, terwijl men alsnog deelneemt (in meer of mindere mate) aan gesprekken met de omringende medemens.

Of heeft mijn alziend oog een verkeerde link gemaakt tussen twee totaal ongerelateerde evenementen?

Kunnen onze jonge lezer(es)s(en), dan wel de ouders van onze puberende broeders en zusters het bovenstaande bevestigen, dan wel ontkennen?