Klik hier voor het origineel. Klik dan hier, hier, hier en hier voor de hieruit voortvloeiende controverse. Gedenkend dat enkel humor de wereld kan redden, bij deze dan mijn brief:

“Allerbeste juf,

ik was al een tijdje van plan om u een brief te schrijven. Uit dankbaarheid.

Immers, mijn zoon, een achttienjarige slungel, heeft nooit enige bijzondere interesse getoond voor zijn schoolcarrière. En al helemaal niet voor het vak aardrijkskunde. Met de hakken over de sloot zou een eufemisme van jewelste zijn om zijn vroegere resultaten voor dit vak te omschrijven.

Maar dat veranderde onmiddellijk toen u op school aankwam. Vanaf dag één had mijn zoon het enkel nog over hellingen en heuvels, over glooiingen, moeilijk toegankelijke gebieden en het verkennen van onontgonnen terreinen.  De dagen waarop u les zou geven waren voor hem een bron van tomeloze energie.

Ik wijdde het aan uw jeugdig enthousiasme, aan uw 23 jonge lentes, aan uw vrijgezellenbestaan dat u toeliet om zich ten volle aan uw leerlingen te kunnen wijden.

En toen, spijts de quasi perfecte scores die mijn zoon behaalde, besliste u alsnog dat hij bijlessen nodig had. Die u dan nog persoonlijk wou geven. Mijn zoon! Bijlessen! Maar zelfs hier keek hij, bevreemdend genoeg, vol verwachting naar uit.

Blijkbaar moet mijn zoon bijzonder veel mispeuteren. Want die ene wekelijkse bijles zijn er eerst twee geworden, dan drie, dan vier om uiteindelijk tot een dagelijks ritueel te verworden.

U heeft blijkbaar enkel het beste voor uw leerlingen voor ogen en bent bereid u ten volle te geven om hen ongekende toppen te laten bereiken. Waarvoor nogmaals mijn dank.

Maar nu overdrijft u toch. Twee bijlessen per dag is van het goede teveel. Mijn zoon komt volledig uitgeput naar huis. Vol aardrijkskundige kennis, brabbelend over ontboste zones, speleologische bedoeningen en herhaaldelijk aandringen op specifieke regio’s. Ongetwijfeld bijzonder nuttige kennis. Klagen doet hij in ieder geval nooit.

Maar toch is mijn vaderhart bezorgd.

Vandaar, allerbeste juf, dat ik erop sta om de volgende bijlessen zelf bij te wonen in de plaats van mijn zoon. Zodat u me zelf eens aan de tand kunt voelen over al die geografische bijzonderheden en mijn enigszins vastgeroeste benadering van dat vak naar nieuwe pieken kunt brengen.

Ik kijk er in ieder geval al naar uit.

Met genegen groeten,

De vader.