Gehandicapte kinderen: ouders v. de maatschappij.

Mijn aandacht werd gevestigd op twee artikelen:

[1] een Engelse wet zou het onmogelijk maken voor twee ouders, die beide doof zijn, om hun kind te behouden indien zou blijken dat het tevens doof is - zelfs zo dit hun (innige) wens zou zijn [link];
[2] de ouders van een kind dat aan het syndroom van Down lijdt willen hun dochter een paar operaties laten ondergaan teneinde de typische fysieke kenmerken van deze afwijking weg te werken om zodoende hun dochter meer kansen te geven om in de maatschappij aanvaard te worden [link].

In beide gevallen gaat de wens van deze ouders in tegen de voorkeur van de goegemeente. Deze laatste - wij allen dus - denken er immers het onze van en menen dat wij beter weten dan die ouders.

Wie zou nu immers een doof kind willen? Niemand toch, dat kind begint al met een achterstand! Dus, hop hop, even een wettelijke regeling uitbouwen die de kans op dove kinderen inperkt.

Heeft u echter de pech om een mindervalide kind te hebben? Tja, dan moet u zich daar maar bij neerleggen. Operaties om die handicap weg te werken zijn dus uit den boze. Foei ouders, hoe durft u zelfs maar aan die optie te denken?! Ieder moet zijn lijden dragen, weet u wel.

Fout! Wie denkt de goegemeente wel dat ze is? Het komt aan de ouders toe - bij mijn weten nog altijd de belangrijkste personen in het leven van een kind én vooral diegene die er het meest tijd, energie, toewijding en liefde aan zullen geven - om dergelijke beslissingen te nemen. Zonder dat “de massa” daarover moet oordelen en noch minder zich in de plaats van die ouders moet stellen.

Natuurlijk zijn er daarbij grenzen. Beslissingen die objectief (voor zover men hierin objectief kan zijn) in het nadeel van het kind zijn moeten verboden (kunnen) worden.

Maar in deze beide gevallen komt het m.i. aan de ouders toe om, in eer en geweten, voornoemde beslissingen te nemen. En komt het aan de goegemeente toe om eens te leren dat zij haar “algemeen geldende” normen & waarden niet steeds aan anderen moet proberen opleggen.

Een beetje openheid en respect voor andermans beslissingen zou deze maatschappij al heel wat meer ademruimte verlenen.