Kind lijdt honger te… Gent!

Ik verslikte me in mijn ochtendlijke pistolet toen ik De Morgen opensloeg en op blz. 2 een relaas onder ogen kreeg van een Gentse organisatie die voedsel en onderdak voorziet voor mensen in nood (voor De Standaard lezers, zie blz. 11). Blijkt dat het aantal behoeftige kinderen pijlsnel de hoogte ingaat. En dat sommige kinderen zodanig uitgehongerd zijn dat ze bevroren brood als dusdanig verorberen aangezien hun honger hen niet toelaat te wachten tot het ontdooid is. Of zelfs vijvers induiken om er de goudvis uit te halen en die binnen te schrokken. Of wat te denken van jonge babies die buiten moeten slapen (het vriest ’s nachts nog hé mensen!).

En dat alles in Gent? Het rijke Gent (met een jaarlijks budget van zo’n 35.000.000 €)? In Vlaanderen, rijkste regio ter wereld? Met een BBP per capita in België van net geen 30.000,- €?

Het is een schande!

En ja, ik weet dat dit men dit moet relativeren. Dat het “maar” om een paar honderd kinderen gaat, terwijl er wereldwijd om de zes seconden een kind sterft van de honger.

En ja, ik weet dat ik hier gemakkelijk typen heb in de warme beslotenheid van mijn bureautje, met een dampende kop koffie als versterking van de innerlijke mens. En dat ik niet eens weet of ik - zo ik in persoon geconfronteerd zou worden met het aanschijn van een hongerlijdend kind - dat kind naar huis zou meebrengen om het zich te daar laten opwarmen, te voeden en te laven en, godgeklaagd, een warm bad te laten nemen, dan wel - gevoed door een ongegeneerd materialisme en een bundel vooroordelen - de blik gauw zou afwenden om ’s avonds in mijn warme nest te liggen woelen, geplaagd door een knagend schuldgevoel, amper gestild door de zielrustreddende aalmoes die ik misschien zou gegeven hebben.

En ik weet zeer goed dat we niet alle miserie uit de wereld kunnen helpen en dat er heel veel andere problemen moeten opgelost worden (dat woekerend onkruid in mijn straat, mijnheer, dat is pas een schande!).

Maar toch. Kinderen die honger lijden. In Gent. In 2008! Het is een schande! Verdomme.

En waarom blijft het zo stil in blogland? Waar blijven onze gevoelige zielen, onze meelevende bloggers, ons op de bres springende schrijversgilde?

Bij deze een oproep aan blogland. Roer die blogtrom! Bericht hierover! Voer op die druk op de politici! Komaan, Michel, Ilse, Els, Gentblogt, Gentse Zwijger, Ivan, Sandra, Tom, Huug en alle andere (Gentse) bloggers die zich bij deze allemaal aangesproken mogen voelen zelfs als ze niet bij name genoemd zijn.

Is deze oproep naïef? Vermoedelijk. Zal het iets veranderen? Waarschijnlijk niet. Maar moeten we op zijn minst proberen om deze schande uit te wissen? Absoluut! Blog erover, nu!

UPDATE 16.28 u. :

1] Volg de discussie op Gentblogt en bij Michel.

2] Voor alle duidelijkheid: deze blog is het gevolg van de artikelen die ik deze morgen gelezen heb. Ik heb pas daarna vernomen dat die artikelen blijkbaar voortvloeien uit een perscommuniqué van een bepaalde partij, zodat sommigen in mijn oproep een politieke recuperatie en/of participatie lezen. Dat is dus niet het geval. Deze oproep was oprecht, wars van enige politieke achtergrond en/of overtuiging!