De menselijke verbeelding is grenzeloos, wordt wel eens gezegd.

 Wat zeker is, is dat ze aan de bron ligt van sommige van de mooiste verwezenlijkingen die de mensheid heeft voortgebracht. Meesterwerken als de Mona Lisa, Lord of the Rings, de pyramiden, Le Penseur en de Vijfde Symfonie zijn slechts enkele voorbeelden van de duizenden kunstzinnige, meeslepende en vervoerende creaties die voortvloeien uit de menselijke verbeelding.  

 Doch deze laatste kent onmiskenbaar ook een duistere kant. Absolute gruwels als daar zijn - om maar met de overtreffende trap te beginnen - de Holocaust, de Inquisitie, zelfmoordaanslagen, folteringen en andere massamoorden zijn evenveel zieke creaties van diezelfde verbeelding.

Dat laatste aspect van het menselijk vernuft werd de laatste dagen op directe en daarom des te pijnlijkere wijze belicht in een artikelenreeks die De Standaard wijdt aan het conflict dat heden ten dage voorsluimert in Oost-Congo.

Naast de vier miljoen (vier! miljoen!) doden die deze oorlog (want laten we een kat in hemelsnaam een kat noemen) reeds op haar actief heeft, valt vooral het tomeloos sadisme op. De inventiviteit waarmee gewone burgers, van alle leeftijden, rang en standen worden gefolterd, hetzij fysisch hetzij mentaal door gedwongen te worden het lijden van geliefden bij te wonen of er zelfs toe bij te dragen, tart alle grenzen. De wijze waarop vrouwen op de meest abominabele wijze worden mishandeld, gemarteld, verkracht en verminkt, kan amper in woorden worden uitgedrukt.

Niet alleen de slachtoffers zijn letterlijk voor het leven verminkt, ook hun familieleden, hun naasten, hun clans, de ganse gemeenschap wordt op mensonterende wijze geweld aangedaan. Kinderen lopen - als ze al de fysieke ontberingen ontlopen - trauma’s op die in geen mensenleven kunnen gewist worden. Vrouwen worden in al hun aspecten - vrouw, moeder, partner, mens - vertrappeld.

De wereldgemeenschap huldigt zich daarbij in een quasi-totale gelatenheid. De enkelen die de aandacht van de wereld op dit vergeten conflict trachten te vestigen, zijn slechts de spreekwoordelijke roependen in de woestijn. Een eventuele interventie van een efficiënte troepenmacht verzandt in oeverloos gepalaver in diverse VN-raden, waarbij o.a. het chronisch geldgebrek van de VN als drogreden par excellence wordt ingeroepen om geen actie te kunnen/moeten voeren. En intussen blijven de slachtoffers vallen en geven de VS dagelijks enorme bedragen uit in een nutteloze oorlog in Irak.

 Het zwarte goud is blijkbaar veel meer waard dan de zwarte medemens…

De verbeelding van de mens is grenzeloos, wordt wel eens gezegd. De mijne is in ieder geval te beperkt om mij het lijden van de Oost-congolezen te kunnen voorstellen.