Zoals ik reeds in een vorige post uiteenzette, zijn we volop aan het verbouwen en intern aan het verhuizen. Honderden voorwerpen, klein en groot, louter utilitair vs. puur design, waardevol en -loos, passeren dagelijks door mijn handen. Van velen was ik reeds lang het bestaan vergeten, hetzij omdat ze ergens in dozen lagen te vegeteren, hetzij omdat ze zodanig met het decor vergroeid waren dat ik ze al lang niet meer als afzonderlijke voorwerpen beschouwde.

Terwijl al die voorwerpen de revue passeerden, borrelde een klassieke vraag opnieuw in mij op.

Ik beeldde me in dat onze woonst in vlammen zou opgaan en dat ik één enkel voorwerp zou mogen redden. Gemakshalve ga ik ervan uit dat alle levende wezens het huis reeds verlaten hebben (minstens hoop ik dat iedere zinnige mens levende wezens boven voorwerpen zou plaatsen!). Voor de denkoefening ga ik er eveneens van uit dat gewicht van geen tel is. Vleugelpiano’s krijgen dus evenveel reddingskansen als de zeldzame pygmeevogelpluim.

Als men die denkoefening maakt, is het frappant om vast te stellen hoe 80 à 90 % van alle voorwerpen onmiddellijk kansloos van de lijst geschrapt wordt. Kleren, DVD’s, electronica, kasten, potten en vazen, enz., niets van dat alles is het waard om als enige gered te worden.

Bij souvenirs ligt het al een stuk moeilijker: daar strijden meerdere voorwerpen - waarvan velen letterlijk onvervangbaar zijn - om het ticketje richting vuurvrije zone.

Na lang beraad kwam ik uiteindelijk tot een shortlist van twee voorwerpen:

1] enerzijds een fotoalbum. Niet zomaar een album, maar het album van mijn jaar in London. We keren een dik decennium terug in de tijd. We schrijven 1995-1996. Een dikke acht maanden mocht ondergetekende in de Engelse hoofdstad vertoeven. Het waren acht magische maanden. Het waren acht maanden waar zorgen ver weg waren, waar vriendschap, uitgaan, ontspanning, ontdekkingen, verliefdheden, ontmoetingen, nachtelijke wandelingen, soms pijnlijke ochtenden wegens ruim overgoten avonden en nachten, Engelse thee, cookies en vele andere onvergetelijke herinneringen elkaar opvolgden om zich voor eeuwig in mijn geheugen te verankeren.

Het was ook de tijd voor de digitale camera aan zijn onstuitbare opmars begon… Dit album bevat dus de enige foto’s die van dat wonderjaar gemaakt zijn. Het is voor mij een oase van rust, een poel aan leuke herinneringen, een plaats waar ik graag af en toe in rondwaar om in te mijmeren of things gone by.

Het is een deel van mezelf.

2] en anderzijds mijn … computer. Daarbij gaat het uiteraard niet om het ding zelf, dat perfect vervangbaar is en om de zoveel jaar overigens ook vervangen wordt, doch wel om de inhoud van de vaste schijf. Mijn computer bevat inmiddels zo’n 12 jaar aan e-mails, ontelbare documenten, (recente) foto’s, souvenirs en andere bestanden.

Ik heb weliswaar back-ups, waarvan sommige buitenhuis liggen, doch die zijn onvolledig en dateren al van een tijdje terug.

Het verlies van mijn computer zou dus het verlies betekenen van honderden, zo niet duizenden boodschappen. Velen hiervan zijn ongetwijfeld triviaal, banaal, praktisch en repetitief. Maar heel wat anderen zijn evenveel tekens van vriendschap, van appreciatie, omvatten bedenkingen, overwegingen en andere (pseudo-)filosofische beschouwingen, kortom, zijn in zekere zin ook een samenvatting van een bepaalde periode. 

Ook dat verlies zou zwaar aankomen.

Maar, na lang wikken en wegen, is mijn besluit eindelijk gevallen.  En de winnaar is …:

 album.jpg

Inderdaad, het fotoalbum. Jammer voor de vele verloren mails, maar dit haalt het uiteindelijk toch. Dit album is het voorwerp dat ik uit de brand zou redden. Om die oase niet te verliezen.

En u, welk voorwerp of souvenir zou u uit uw door vlammen verteerde woning redden?

 Om u wat inspiratie te geven, maak ik van deze post mijn eerste stokje. Ik stel derhalve de vraag aan Els, Ilse, Hans & Lectrr (Michel, you’re off the hook for once). Ik ben oprecht benieuwd welke voorwerpen hun voorkeur zullen wegdragen!