Onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Een van de basisprincipes van ons rechtstelsel.

 Yeah right.

 Er wordt hoogstens nog voorzichtige lippendienst bewezen aan de huldiging van dit kernbeginsel. Heden ten dage volstaat de minste beschuldiging, de minste verdenkmaking, het minste gerucht om het lijdend voorwerp hiervan aan de schandpaal te nagelen - liefst met de nodige ronkende titels en spectactulaire foto’s - en met de nodige banbliksems uit de weldenkende goegemeente te verbannen.

 Vandaag was het weer raak. Mr. Hissel, ooit raadsman van de ouders van Julie & Melissa alsook van een aantal andere ouders die gelijkaardige drama’s hadden meegemaakt, werd genadeloos door de mangel gehaald. Hij, de man die met vuur en zwaard de draak der pedofilie had bestreden, was nu zelf bezweken: er was kinderporno aangetroffen op zijn pc.

 Zeg om te beginnen maar dag met het handje tegen het geheim van het onderzoek. Hoe kan dit in hemelsnaam nu al bekend geraakt zijn?

Stel je vervolgens maar de nodige vragen bij de precieze inhoud van de beschuldigingen. De betrokkene ontkent alles, de persberichten stellen dat er kinderporno op zijn pc gevonden zou zijn. Hoeveel, van waar, van wanneer, uit een dossier of van het net geplukt? We hebben er het raden naar.

 Laat me daarbij onmiddellijk duidelijk stellen dat er niet genoeg woorden zijn om mijn afkeur voor kinderporno op papier te zetten en dat allen die zich hieraan schuldig maken voor mijn part de strengst mogelijke straffen mogen oplopen.

Maar dan wel pas nadat een passend onderzoek gevoerd werd, waarbij de betrokkene ten volle zijn of haar rechten heeft kunnen laten gelden.

Door nu al publiekelijk schande te roepen en onsamenhangende feiten in het openbaar te grabbel te gooien, is de man in kwestie bij voorbaat al veroordeeld. Immers, waar rook is, moet wel veel vuur zijn. Wat als uiteindelijk blijkt dat hij onschuldig is? Tegen dan is het kwaad al lang geschied. Hoeveel mensen zouden vandaag hun dossier niet teruggetrokken hebben, want “je weet maar nooit” of “zo iemand mag mijn dossiers niet verdedigen!”? Zijn carrière en reputatie zijn bij deze onherstelbaar beschadigd. En daar kan geen latere rechtzetting meer tegenop.

Als u vindt dat dit overdreven is, beeld u dan even in dat het u zou overkomen. Een kwade buur roddelt plots over u, de kuisvrouw vertelt dat ze dingen ziet die niet door beugel kunnen, een ex-partner legt valselijk klacht neer, wat ook de oorzaak zij, de pers brouwt er een sappig verhaal rond en daar staat u dan te pronken met een sensationele titel en - onderaan in de kleine lettertjes - een “ik heb het echt niet gedaan”. Exit carrière, exit partner, exit vriendenkring, exit heel veel zaken.

Zou u dan voormeld basisprincipe niet inroepen?