Mon 18 Feb 2008
Less is more.
Posted by e-mino under personal life
We zien eindelijk het licht aan het einde van de tunnel genaamd “twee-en-een-half-jaar-verbouwingen” (woorden als daar zijn ‘helletocht’, ‘vervloek alle aannemers’ en ‘had ik het geweten’ borrelen spontaan in mij op).
Dit betekent dat we nu aan een grote indoor verhuisoperatie mogen beginnen, waarbij de living & eetkamer een verdieping naar beneden verhuizen, de huidige living vervelt tot slaapkamer, de kinderkamer een paar kamers opschuift, enz. Aangezien de werken nog niet af zijn, zijn alle kamers echter nog niet beschikbaar. Ergo: een mooie opstapelingsoefening is ingezet ten huize e-mino om in de paar beschikbare kamers alle aanwezige meubelen, rommel, snuisterijen, souvenirs, boeken, digitale media allerhande, kinderspeelgoed, etc. te verzamelen.
Het is pas op zo’n moment dat je echt beseft hoeveel je staan hebt. Als je alle dingen opnieuw ter hand moet nemen, dringt het plots door dat die vele kasten gevuld zijn met allerlei zaken die je weinig tot nooit gebruikt, doch ooit gekocht/gekregen/ontvangen/geërfd/etc. hebt en die zich dan maar in een hoek hebben gewrongen om er sindsdien niets nuttig meer te doen (behoudens ons eraan te herinneren dat er zoiets als stof bestaat en dat het de onhebbelijke gewoonte heeft om in onbereikbare hoeken vakantiekampen te bouwen!).
De voorgaande vaststellingen zijn nog een stuk verergerd sinds de komst van e-mino jr., waardoor tientallen stuks speelgoed, bedden, maxi-cosis, papflessen, mini-tafels en even kleine stoelen, e.d.m. de wanorde zijn komen vergroten.
Maar om het met de meeste geciteerde Belgische quote aller tijden te zeggen: trop is teveel en teveel is trop. We hebben dus besloten om ieder object, ieder meubelstuk, ieder souvenir niet gewoon te verhuizen, doch het ter hand te nemen en, stuk per stuk, te beoordelen of we het gaan houden, dan wel weggeven, verkopen en/of naar het stort brengen (indien de eerste 2 opties geen positief resultaat opgeleverd hebben).
Benieuwd hoe streng we in werkelijkheid zullen zijn, hoeveel zaken het niet zullen halen en, vooral, hoe veel (of weinig…) jaar het zal duren alvorens ik deze bedenking opnieuw zal moeten maken…