De Standaard is al een paar dagen bezig met een tiendelige reeks over “de grootste politieke crisis die België” ooit heeft gekend. Met een resem inside verklaringen, vele blikken achter de schermen en “diepere” inzichten die op basis van tientallen uren interviews werden ingezameld. Regelmatig worden daarbij quotes toegeschreven aan “hooggeplaatste insiders”, “sleutelfiguren” en andere “ingewijden” die blijkbaar allemaal wel hun mening willen verkondigen voor zover ze maar niet bij naam zouden worden genoemd.

De teneur van de reeks is pijnlijk. Het beeld dat van de Belgische politiek wordt opgehangen is niet fraai, verre van zelfs. Machtsgeilheid, complotten, veelvuldig zetten van hakken, verraad, wisselende opinies, roepen en tieren, enz., het maakt blijkbaar allemaal deel uit van het repertoire van de hedendaagse politici.

De pennevruchten van de journalisten van DS storen. In die mate zelfs dat de krant het nodig achtte om een uitvoerig artikel te wijden aan het feit dat goede journalistiek moet storen.

Wanneer een krant zich geroepen voelt om zichzelf publiekelijk te verdedigen is dat vaak een teken aan de spreekwoordelijke wand dat er iets mis is.

Ook hier is dat m.i. het geval. Zoals De Standaard het zelf schrijft, stoort de artikelenreeks. Het probleem is echter dat dat ook het enige adjectief is dat toepasselijk is: storend.

De Standaard stoort om te storen.

Begrijp me daarbij niet verkeerd. Ik heb niets tegen storende journalistiek. Integendeel zelfs, voor mij dient een goede journalist de nobele kunst van het knuppels-in-hoenderhokken-gooien tot de perfectie te beheersen, dient hij taboes van hun voetstuk omver te werpen, alsook een fervente voorvechter van de waarheid te zijn. Voor zover - en dat is voor mij voorwaarde nummer één - hij daarbij het algemeen belang dient.

Welk gunstig effect vloeit echter voort uit de publicatie van dergelijke reeks beschouwingen?

De kwalijke reputatie die politici nu reeds torsen krijgt nog een paar extra deuken. Wie vertrouwt die mensen nog?, om boemerangsewijs Leterme te citeren.

De anti-politiek krijgt een paar extra argumenten toegeschoven. Binnen de ’studiediensten’ van het Vlaams Belang en LDD draaien de fotocopiemachines overuren en worden driftig kaders bijbesteld om deze artikelen aan de muren van de hoofdkwartieren op te hangen als zoveelste bewijs van hoe rot het systeem wel niet is.

Ook de regeringsvorming wordt nog wat zwaarder. Zeggen dat de sfeer tussen de politieke partijen slecht is, dat het onderling wantrouwen torenhoog is, dat de kansen op politieke stabiliteit beperkt zijn, dat de burger voor dit alles het gelag zal moeten betalen zijn even grote eufemismen als de oprisping dat de potentiële mannen van Phaedra geen Nobelprijswinnaars zijn. Door deze artikelenreeks nu te publiceren wordt nog wat meer olie op een al van nature laaiend vuur gegoten. De Standaard als stokebrand.

De enige die hier beter van wordt, is uiteindelijk… de Standaard. De talk of the town zijnde, gaan de verkoopcijfers de lucht in en stelt de Standaard zijn plaats als “kwaliteitskrant” veilig.

De eigen economische belangen van de krant dienen is vanuit een financieel oogpunt ongetwijfeld een nobel doel, doch dit staat ver af van het algemeen belang.

De Standaard stoort. Daar zijn we het over eens. Laten we hopen dat ze de volgende keer meer doet dan enkel dat.