24/06/2009 - 15:34.

Rebooting…

Even geduld aub.

M443 knijpt er voor een hele tijd van tussenuit. Laters y’all!

Omschrijf jezelf in één woord.

Zoekend.

En u?

Op zoek naar een originele wagen?

De Belgische staat verkoopt een reeks collectiewagens!

Meer info hier. Catalogus alhier.

Een tweetal voorbeelden:

UPDATE: DS bericht er ook over via tip van ondergetekende. The power of twitter…

Zijn ze gelukkig?

Mijn empathiemeter gaat altijd in het rood wanneer ik een mentaal gehandicapt persoon zie. Het is mij recentelijk twee keer voorgekomen: eenmaal ’s avonds in een restaurant, alwaar een uitgebreide familie aan het tafelen was, met aan de hoek van de tafel een - schat ik - veertigjare, triest uitziende vrouw die aan het syndroom van Down lijdt en de capaciteiten van een vijfjarig kind had en een andere maal in Paradisio waar een guitig kind van zo’n 8 à 10 jaar rondliep met speelse ogen en waar ogenschijnlijk niets aan te zien was tot hij plots in het aquarium allerhande verwarde kreten begon uit te stoten en met panische angst in de armen van zijn begeleider sprong.

Ik vraag me altijd af wat zij denken. Beseffen ze dat ze ‘anders’ zijn (dat laatste zo objectief mogelijk bedoeld overigens en zonder de minste zweem van discriminatie!) ? Voelen ze dat aan? Of leven ze in een eigen wereld waarin wij de anderen zijn en zij de ‘normalen’? En zijn ze gelukkig in die wereld of niet? Of ervaren ze geen geluk maar een ander soort gevoel?

Ik vermoed dat het allemaal ook afhangt van de aard en de ernst van de handicap, waarbij iemand die een lichte mentale handicap heeft (wat zich bijv. zou vertalen in een lager IQ) al sneller besef zal hebben van zijn of haar ‘anderszijn’ dan iemand die een zware afwijking heeft.

Maar toch, zijn ze gelukkig? En dit spijts of ‘dankzij’ hun handicap?

Klik & slik.

Wow, we’re so small.

De Afghaanse grondwet: een vodje papier!

Vreemd genoeg heeft het, bij mijn weten, in België weinig tot geen ophef gemaakt: het voorstel tot Afghaanse grondwet dat voorzag dat Afghaanse vrouwen geen sex mogen weigeren aan hun echtgenoot. Goedgekeurd door de Afghaanse President, als zogezegde “toegeving” aan de Taliban.

Dankzij o.a. de Nederlandse Minister van Buitenlandse Zaken is o.a. die bepaling gewijzigd (bron en bron).

Komaan. Dergelijke schandelijke bepaling in de Grondwet, de hoogste wetsbron van een land?

En kom me niet zeggen dat dit iets godsdienstig is, dat dit door de Islam wordt voorzien.

Dit is gewoon een diktaat van een bende op sex beluste, van hun positie en terroristische praktijken misbruik makende  wezens die de titel ‘mannen’ niet waard zijn.

Een ware schande. En waar is Karel De Gucht wanneer je hem nodig hebt?

#stopzijlijn: derde update

Nieuwe mailing zonet de deur uit. Nieuwe site, nieuw forum, nieuwe blog & nieuwe wiki! Komt dat zien, komt dat zien!

#stopzijlijn : tweede update

Een mailing is deze avond vertrokken naar allen die interesse betoond hadden in dit project.

Wens je ook deel te nemen aan het project, stuur me dan een mail naar info apestaart m443 punt com of laat een enthousiaste oproep achter in de comments!

Mijn ultieme Windows-frustratie.

Ik weet dat het bon ton is om te Windows-bashen, te lachen met de “Blue screen of death” en Bill Gates met alle zonden Israëls te beladen, edoch daar heb ik nooit aan deelgenomen.

Nee, ik ben altijd vrij tevreden geweest met Windows (toegegeven: Windows 3.1 gaf soms aanleiding tot het nodige geknarsetand, edoch sinds Windows ‘95 hebben mijn tanden amper een dun laagje vernis verloren).

Maar er is één frustratie die steeds terugkomt bij het gebruik van Windows: de onhebbelijke gewoonte van programma’s om zich plots op te dringen, waardoor de zin die je net aan het ingeven bent in een bepaald programma totaal de mist ingaat.

Twee voorbeelden:

- je bent bezig in Word en klikt intussen een ander programma aan. Aangezien je weet dat dat laatste programma wat tijd nodig heeft om op te starten, werk je door in Word. En dan plots dringt het andere programma zich op en voor je het weet is het laatste zinsdeel van je poëtisch werk de mist ingegaan wegens niet begrepen zijnde door het nieuwe programma.

- je bent lustig bezig met welk programma dan ook tot zich plots, out of the blue, een ander venster opent met melding dat Adobe / Norton / Spysweeper / whatever dringend zin heeft om geüpdated te worden / uw computer eens te inspecteren / de download van een nieuwe versie aan te bevelen / iets anders vervelends. En ook daar gaat uw Nobelprijswinnend proza de eeuwige jachtvelden tegemoet. Erger nog: drup op dat moment op “enter” (als afsluiting van voormeld stuk Pullitzerprijs bemachtigend tekst) en de plotse popup bekijkt dit gretig als zijnde een volmondige ja en gaat dus lekker over tot het updaten/inspecteren/downloaden/whatever.

Kent iemand dus een truuk om ervoor te zorgen dat het programma dat open is en waarin je werkt altijd voorrang heeft? As in: altijd. Zonder dat welk ander programma / pop-up / venster zich op de voorgrond kan wurmen en uw paisibele vooruitgang kan temperen?

Eeuwige dank zal u deel zijn.